Шуд хушк аз гушӯдани лаби обрӯии ман

شد خشک از گشودن لب آبروی من

Охир чу ғунчаи ҷом тиҳӣ шуд сабуии ман

آخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من

Хӯн мехӯрд Карими зи меҳмони сайри чашм

خون می خورد کریم ز مهمان سیر چشم

Доғаст ишқ аз дил бе орзӯии ман

داغ است عشق از دل بی آرزوی من

Хӯни машк дар пиёлаи ман худ ба худ нашуд

خون مشک در پیاله من خود به خود نشد

Чун нофа шуд сифеди дарин кори мӯии ман

چون نافه شد سفید درین کار موی من

Аз тишнагии зи бас ки шудам хушк чун сабу

از تشنگی ز بس که شدم خشک چون سبو

Танг аз фишор даст нагардад гулӯии ман

تنگ از فشار دست نگردد گلوی من

Дар лаъли обдори зи баргаштаи толеъӣ

در لعل آبدار ز برگشته طالعی

Бошад ҳамон чу нақши нигини хушк , ҷӯии ман

باشد همان چو نقش نگین خشک، جوی من

То сар кашидаам ба гиребони хомшӣ

تا سر کشیده ام به گریبان خامشی

Аз худ чу ғунчаи бодаи براردи сабуии ман

از خود چو غنچه باده برآرد سبوی من

Гардад марои гиреҳ чу садаф дар дил аз ғурур

گردد مرا گره چو صدف در دل از غرور

Гавҳар диҳанд агар ивази обрӯии ман

گوهر دهند اگر عوض آبروی من

Соиби зи бас ки дарди маро дар миён гирифт

صائب ز بس که درد مرا در میان گرفت

Бечора шуд зи чораи ман чораи ҷӯии ман

بیچاره شد ز چاره من چاره جوی من