Дар ишқ агар содиқӣ аз қурб ҳазар кун

در عشق اگر صادقی از قرب حذر کن

Чун оина аз даври қаноат ба назар кун

چون آینه از دور قناعت به نظر کن

Зон чеҳра каз ӯ ҷой арақ мечакад оташ

زان چهره کز او جای عرق می چکد آتش

Дар кори ман сӯхтаи дили ним шарар кун

در کار من سوخته دل نیم شرر کن

Зон чоҳи занхдон ки пар аз об ҳаёт аст

زان چاه زنخدان که پر از آب حیات است

Як қатраи аноят ба ман ташна ҷигар кун

یک قطره عنایت به من تشنه جگر کن

Дил боз намеояд азон зулфи диловез

دل باز نمی آید ازان زلف دلاویز

Зон ёри сФркрдаҳи қаноат ба хабар кун

زان یار سفرکرده قناعت به خبر کن

Манимоӣ ба кӯтаҳи назарони чеҳраи худ ро

منمای به کوته نظران چهره خود را

Аз оҳи ман эй оинаи рухсор ҳазар кун

از آه من ای آینه رخسار حذر کن

Бо тираи дилии чеҳра матлаб натавон дид

با تیره دلی چهره مطلب نتوان دید

Ин оинаро сайқалӣ аз оҳ саҳар кун

این آینه را صیقلی از آه سحر کن

Таслим буд ҷавшани Довӯдии офот

تسلیم بود جوشن داودی آفات

Дар раҳгузари тири қазои сина сипар кун

در رهگذر تیر قضا سینه سپر کن

Лангар натавон кард дарин олами пуршӯр

لنگر نتوان کرد درین عالم پرشور

Чун мавҷи азин баҳри пурошӯб гузар кун

چون موج ازین بحر پرآشوب گذر کن

Чун сарв агар аз ҷумлаи озодаи равонӣ

چون سرو اگر از جمله آزاده روانی

Бо бори дили хеши қаноати з самар кун

با بار دل خویش قناعت ز ثمر کن

Ҳар чанд зи мо ҳечкасон кор наёяд

هر چند ز ما هیچکسان کار نیاید

Корӣ ки ба ҳиммат равад аз пеш , хабар кун

کاری که به همت رود از پیش، خبر کن

Беришта маҳоласт ки гулдаста шавад ҷамъ

بی رشته محال است که گلدسته شود جمع

Шерозаи авроқи дил аз оҳ саҳар кун

شیرازه اوراق دل از آه سحر کن

Шояд ки ба он гавҳар ноёб барии роҳ

شاید که به آن گوهر نایاب بری راه

Як чанд зи сари пои дарин баҳр хатар кун

یک چند ز سر پای درین بحر خطر کن

Соиб чу садафгар лаби дарюзаи гушойӣ

صائب چو صدف گر لب دریوزه گشایی

Ҳоҷати талаб аз мардуми покиза гуҳар кун

حاجت طلب از مردم پاکیزه گهر کن