Аз доғ буд чеҳраи афрӯхтаи ман

از داغ بود چهره افروخته من

Гардад зи шарари зиндаи дили сӯхтаи ман

گردد ز شرر زنده دل سوخته من

Чун оташи сӯзони з тараб нест , ки бошад

چون آتش سوزان ز طرب نیست، که باشد

Аз силии сарсари рухи афрӯхтаи ман

از سیلی صرصر رخ افروخته من

Чун лола з менест марои сурхии рухсор

چون لاله ز می نیست مرا سرخی رخسار

Хӯнаст шароби ҷгрсўхтаҳи ман

خون است شراب جگرسوخته من

Пӯшидан чашмаст марои хонаи сайёд

پوشیدن چشم است مرا خانه صیاد

Ғофил машав аз бози нзрдўхтаҳи ман

غافل مشو از باز نظردوخته من

То чашм кунад кор , сияҳи хона Лайлӣ аст

تا چشم کند کار، سیه خانه لیلی است

Дар домани саҳрои дили сӯхтаи ман

در دامن صحرای دل سوخته من

Фарёд ки чун ғунчаи пай сӯхтани дил

فریاد که چون غنچه پی سوختن دل

Шуд мушти шарории зрондўхтаҳи ман

شد مشت شراری زراندوخته من

Соиб кунад аз сояи худ ваҳшати сайёд

صائب کند از سایه خود وحشت صیاد

Ром карда Ғаззолӣ ки шуд омӯхта ман

رم کرده غزالی که شد آموخته من