раҳн меноб шуд , ҷбаҳу дастори ман

رهن می ناب شد، جبه و دستار من

Рафт ба боди фано , хирмани пиндори ман

رفت به باد فنا، خرمن پندار من

Мутриби қонӯни ишқи пардаи дарӣ соз кард

مطرب قانون عشق پرده دری ساز کرد

Шуд кафи дарёии хӯни пардаи асрори ман

شد کف دریای خون پرده اسرار من

Риштаи ишқи муҷози сар ба ҳақиқат кашид

رشته عشق مجاز سر به حقیقت کشید

Ҳалқа тавҳид шуд ҳалқаи зуннори ман

حلقه توحید شد حلقه زنار من

Меҳри адаб чун сапанд аз лаби изҳори ҷуст

مهر ادب چون سپند از لب اظهار جست

Аз садаф омад буруни гавҳари шҳўори ман

از صدف آمد برون گوهر شهوار من

Кард намакдони нигун дар ҷигарами шӯри ишқ

کرد نمکدان نگون در جگرم شور عشق

Субҳ қиёмат дамид аз дили аФгори ман

صبح قیامت دمید از دل افگار من

Оташу оби ҷаҳони боғу баҳор ман аст

آتش و آب جهان باغ و بهار من است

Шавқи ту то гаштааст қофилаи солори ман

شوق تو تا گشته است قافله سالار من

Ранг чу маҳтобро ҳоҷат маҳтоб нест

رنگ چو مهتاب را حاجت مهتاب نیست

Чеҳраи заррин басаст шамъи шаби тори ман

چهره زرین بس است شمع شب تار من

Кӯҳи ғами рӯзгор бар сари даст ман аст

کوه غم روزگار بر سر دست من است

Гарчи зи нозкдлии шиша буд бори ман

گرچه ز نازکدلی شیشه بود بار من

Дар чамани ман насими оҳ надомат шавад

در چمن من نسیم آه ندامت شود

Ғунча бурун меравад дасти зи гулзори ман

غنچه برون می رود دست ز گلزار من

Бахти зи хоби баҳори дида ғифлат гушӯд

بخت ز خواب بهار دیده غفلت گشود

Пардаи оби ҳаёти гашти шаби тори ман

پرده آب حیات گشت شب تار من

Реша давонед ишқ дар ҷигар ташна ам

ریشه دوانید عشق در جگر تشنه ام

Сӯхтагӣ дӯд кард аз дили аФгори ман

سوختگی دود کرد از دل افگار من

Хӯни шафақ ҷӯш зад Зуҳраи субҳ об шуд

خون شفق جوش زد زهره صبح آب شد

Дар дил гардун гирифт оҳи шррбори ман

در دل گردون گرفت آه شرربار من

Кавкаби иқболи ман чун нашавад офтоб ?

کوکب اقبال من چون نشود آفتاب؟

Субҳи биногваши гашти машриқи анвори ман

صبح بناگوش گشت مشرق انوار من

Аз сари ман ҳамчуи барқи сайли ҳаводиси гузашт

از سر من همچو برق سیل حوادث گذشت

Қалъаи фӯлоди гашти пастии девори ман

قلعه فولاد گشت پستی دیوار من

Хонаи ман чун ҳубоб бар сар баҳр фаност

خانه من چون حباب بر سر بحر فناست

Ҷунбиш мавҷӣ кунад рахна ба девори ман

جنبش موجی کند رخنه به دیوار من

Рутбаи бт дар шикори ҳеҷ кам аз Кебек нест

رتبه بط در شکار هیچ کم از کبک نیست

Пои хам мебасаст домани кҳсори ман

پای خم می بس است دامن کهسار من

Иззати арбоби дарди хорӣ ва афтодагӣ аст

عزت ارباب درد خواری و افتادگی است

Ҷой ба мижгон диҳад обила (ро ) хори ман

جای به مژگان دهد آبله (را) خار من

Гар накунад ҳеҷ каси ҷамъи каломи маро

گر نکند هیچ کس جمع کلام مرا

Синаи мардум басаст нусхаи ашъори ман

سینه مردم بس است نسخه اشعار من

Гар сӯии Кошон рӯй баҳри азизони бабр

گر سوی کاشان روی بهر عزیزان ببر

Ин ғазали тозаро соиб аз афкори ман

این غزل تازه را صائب از افکار من

Замзамаи фикри ман ваҷд ва самоъ оварад

زمزمه فکر من وجد و سماع آورد

То ғазал мавлавӣаст сари хати афкори ман

تا غزل مولوی است سر خط افکار من