Бӯсаи резади гоҳи ҳарф аз лаъли шкрбор ӯ

بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار او

Ҷанг бошад гӯшу лабро бар сари гуфтор ӯ

جنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او

Пок месозад зи дайну дили бисоти хок ро

پاک می سازد ز دین و دل بساط خاک را

Бар замин доман кашад чун сарви хуши рафтор ӯ

بر زمین دامن کشد چون سرو خوش رفتار او

Дидаи хуршеди ъолмтоб бо он хирагӣ

دیده خورشید عالمتاب با آن خیرگی

Чашм қурбонӣ шавад аз ҳайрати дидор ӯ

چشم قربانی شود از حیرت دیدار او

Ҷои гул дар дида булбул намегирад гулоб

جای گل در دیده بلبل نمی گیرد گلاب

Ташнаи баргардади зи кавсари ташнаи дидор ӯ

تشنه برگردد ز کوثر تشنه دیدار او

намехӯрд чун оби хӯни халқро дар хоби ноз

می خورد چون آب خون خلق را در خواب ناز

Ташна хӯнаст аз баси наргиси хунхор ӯ

تشنه خون است از بس نرگس خونخوار او

Барнаме дорад сар аз болини ҳайрат то ба ҳашар

برنمی دارد سر از بالین حیرت تا به حشر

Ҳар киро уфтад назар бар наргиси бемор ӯ

هر که را افتد نظر بر نرگس بیمار او

Ҳар назарбозии зи рӯйиши нусха Эй дорад ҷудо

هر نظربازی ز رویش نسخه ای دارد جدا

Бас ки мегардад ба рангӣ ҳар замони рухсор ӯ

بس که می گردد به رنگی هر زمان رخسار او

Гавҳар аз гирди ятемии хок бар сар ме кунад

گوهر از گرد یتیمی خاک بر سر می‌کند

Дар дили дарёи зи рашки лаъли гавҳарбор ӯ

در دل دریا ز رشک لعل گوهربار او

Гарчи аз мастии сухан бепарда гуяд , ме шавад

گرچه از مستی سخن بی پرده گوید، می‌شود

Номаи сарбаста аз ширинии гуфтор ӯ

نامه سربسته از شیرینی گفتار او

Об мегардад ба чашми сӯрати деворҳо

آب می گردد به چشم صورت دیوارها

То чаҳ бо чашм назарбозон кунад рухсор ӯ

تا چه با چشم نظربازان کند رخسار او

То чаҳ бошад ҳасани гули соиб ки аз зебандагӣ

تا چه باشد حسن گل صائب که از زیبندگی

Реша дар дил медуанд ҳамчуи мижгони хор ӯ

ریشه در دل می دواند همچو مژگان خار او