Хизр агар дар хоб бинад ханҷари мижгон ӯ

خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

намешавад захми намоёни умри ҷовидон ӯ

می شود زخم نمایان عمر جاویدان او

Ҳасан шарм олуд ӯ зевар намегирад ба худ

حسن شرم آلود او زیور نمی گیرد به خود

Шабнами бегонаро раҳ нест дар бустон ӯ

شبنم بیگانه را ره نیست در بستان او

Остин аз шох гул доранд доим бар даҳан

آستین از شاخ گل دارند دایم بر دهن

Ғунчаҳо аз шарми шикархандаи пинҳон ӯ

غنچه ها از شرم شکرخنده پنهان او

Ҳамчуи оби зиндагонии нимхўрд Хизр нест

همچو آب زندگانی نیمخورد خضر نیست

Сар ба меҳр шарм бошад чашмаи ҳайвон ӯ

سر به مهر شرم باشد چشمه حیوان او

Наъли шабнамро зи барги лола бар оташ наад

نعل شبنم را ز برگ لاله بر آتش نهد

Иштиёқи офтоби чеҳраи тобон ӯ

اشتیاق آفتاب چهره تابان او

Доман аз дасти нигорин Зулайхо ме кашад

دامن از دست نگارین زلیخا می کشد

Моҳи Миср аз иштиёқи гӯшаи зиндон ӯ

ماه مصر از اشتیاق گوشه زندان او

Олимӣ чун гӯии гардун бесар ва по гашта анд

عالمی چون گوی گردون بی سر و پا گشته اند

То киро аз хок бардорад хами чавгон ӯ

تا که را از خاک بردارد خم چوگان او

ХўдФрўшиҳош мешуд бо харидории бадал

خودفروشیهاش می شد با خریداری بدل

Юсуфи мисрӣ агар май буд дар даврон ӯ

یوسف مصری اگر می بود در دوران او

Аз хат шбрнг овардааст фурмонеи Рахш

از خط شبرنگ آورده است فرمانی رخش

То напечад ҳеҷ дил , сар аз хати фармон ӯ

تا نپیچد هیچ دل ، سر از خطِ فرمانِ او

Рӯзи маҳшарро ба осонӣ ба шаб ме оварад

روز محشر را به آسانی به شب می آورد

Ҳар ки як шабро ба рӯз оварад дар ҳиҷрон ӯ

هر که یک شب را به روز آورد در هجران او

То чаҳ бошад мушти хоки ман , ки кӯҳи тавр ро

تا چه باشد مشت خاک من، که کوه طور را

Дар фалохан мегузорад шухии ҷавлон ӯ

در فلاخن می گذارد شوخی جولان او

Соиб аз андешаи тартиби девон фориғ аст

صائب از اندیشه ترتیب دیوان فارغ است

Ҳар ки бошад синаи равшандилони девон ӯ

هر که باشد سینه روشندلان دیوان او