Аз нигоҳ гарм гардад офтобӣ рӯй ӯ

از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

Вази фурӯғи чеҳраи оташ дида гардад мӯӣ ӯ

وز فروغ چهره آتش دیده گردد موی او

Ҳамчуи буии гул ки сад ту мешавад аз барги хеш

همچو بوی گل که صد تو می شود از برگ خویش

Бештар зоҳир шавад аз пардаи нур рӯй ӯ

بیشتر ظاهر شود از پرده نور روی او

Дар гиребони сабои муштӣ арақ гардӣда аст

در گریبان صبا مشتی عرق گردیده است

Накҳати пероҳани Юсуфи зи шарми буи ӯ

نکهت پیراهن یوسف ز شرم بوی او

Бо ҳазорон дасти натавонади Аннан дил гирифт

با هزاران دست نتواند عنان دل گرفت

Сарв дар вақти хироми қомати дилҷӯй ӯ

سرو در وقت خرام قامت دلجوی او

Аз гудози шарм бо он хирагӣ гардад ҳилол

از گداز شرم با آن خیرگی گردد هلال

Бугзарадгар офтоби шӯхи чашм аз кӯй ӯ

بگذرد گر آفتاب شوخ چشم از کوی او

Чун сафи мижгони ду оламро кунад зеру зибр

چون صف مژگان دو عالم را کند زیر و زبر

Теғро созад илм чун ғамзаи ҷодӯӣ ӯ

تیغ را سازد علم چون غمزه جادوی او

намеравад доими саросар дар хиёбони биҳишт

می رود دایم سراسر در خیابان بهشت

Ҳар киро захм намойонеаст аз бозуӣ ӯ

هر که را زخم نمایانی است از بازوی او

намезанад чун гули ду олами мавҷи оғӯши умед

می‌زند چون گل دو عالم موج آغوش امید

То куҷои шамшери хобоанди хами абрӯӣ ӯ

تا کجا شمشیر خواباند خم ابروی او

Нест дар домони гули шабнам , ки то рӯй ту дид

نیست در دامان گل شبنم، که تا روی تو دید

Аз хиҷолат об шуд ойин бар зонуӣ ӯ

از خجالت آب شد آیینه بر زانوی او

Чун тавонад дидаи соиб ба гирд ӯ расед ?

چون تواند دیده صائب به گرد او رسید؟

Хок зад дар дидаи ахтари Роми оҳӯӣ ӯ

خاک زد در دیده اختر رم آهوی او