Ҷурми андакро набахшад раҳмат бисёр ту

جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

Санг камро нест вазнӣ дар сари бозори ту

سنگ کم را نیست وزنی در سر بازار تو

эй хироми оби ҳайвони гардаи рафтори ту

ای خرام آب حیوان گرده رفتار تو

Рақси фонӯси фалак аз шуълаи дидори ту

رقص فانوس فلک از شعله دیدار تو

Аз ғубори хати сабзати чашм равшан ме шавад

از غبار خط سبزت چشم روشن می شود

Май баради занг аз дили ойӣнаҳо зангори ту

می برد زنگ از دل آیینه ها زنگار تو

Хати зи холу чашмат аз мижгон буд хунхортар

خط ز خال و چشمت از مژگان بود خونخوارتر

Оя раҳмат надорад мусҳафи рухсори ту

آیه رحمت ندارد مصحف رخسار تو

Аз шумор бе қаророни ту огаҳ нестам

از شمار بی قراران تو آگه نیستم

Гули яке аз ғунча хусбонаст дар гулзори ту

گل یکی از غنچه خسبان است در گلزار تو

Чашми хунхорат ба хӯни талхкомон ташна аст

چشم خونخوارت به خون تلخکامان تشنه است

Шарбат ширин намегирад ба лаби бемори ту

شربت شیرین نمی گیرد به لب بیمار تو

Сояи боли ҳуморо хат озодӣ диҳад

سایه بال هما را خط آزادی دهد

Бар сар ҳар кас ки уфтад сояи девори ту

بر سر هر کس که افتد سایه دیوار تو

Ҳар ғамати сармояи хушҳолии сад сола аст

هر غمت سرمایه خوشحالی صد ساله است

Заъфаронӣ мекунад хору хаси гулзори ту

زعفرانی می کند خار و خس گلزار تو

Дар фалохан мегузорад шавқи охири каъба ро

در فلاخن می گذارد شوق آخر کعبه را

То ба кӣ бар дил гузорад даст бе дидори ту ?

تا به کی بر دل گذارد دست بی دیدار تو؟

Ҳамчуи доғ лола гардад каъба аз хӯни шикор

همچو داغ لاله گردد کعبه از خون شکار

Теғ чун берун кунад мижгон бе зинҳори ту

تیغ چون بیرون کند مژگان بی زنهار تو

Панҷаи шоҳини шуморади нақши боли хеш ро

پنجه شاهین شمارد نقش بال خویش را

Кебек аз баси дасту по гум кард аз рафтори ту

کبک از بس دست و پا گم کرد از رفتار تو

Осмони беҳудаи сар дар ҷайб фикрат бӯда аст

آسمان بیهوده سر در جیب فکرت بوده است

Чун туе бояд ки сари беруни барад аз кори ту

چون تویی باید که سر بیرون برد از کار تو

Ончунон бедор кун дилро ки чун навбат расад

آنچنان بیدار کن دل را که چون نوبت رسد

Хокро бедордил созад дили бедори ту

خاک را بیداردل سازد دل بیدار تو

Аз сувидои дили мо эй фалак ғофил машав

از سویدای دل ما ای فلک غافل مشو

Бар сари ин нуқта ҷавлон мекунад паргори ту

بر سر این نقطه جولان می کند پرگار تو

Сарв май тарсам ки боли қамарёнро бишиканад

سرو می ترسم که بال قمریان را بشکند

Сахт май печад ба худ аз ғайрати рафтори ту

سخت می پیچد به خود از غیرت رفتار تو

Кист соиб то нагардад маҳв дар аввали нигоҳ ?

کیست صائب تا نگردد محو در اول نگاه؟

Шуд ду олами маҳв дар ойӣнаи рухсори ту

شد دو عالم محو در آیینه رخسار تو