Гарчи шуд аз сарнавишти ман нигорин пои ту

گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

Зери пой худ надид аз саркашии болои ту

زیر پای خود ندید از سرکشی بالای تو

Ман чисони дилро ънондорӣ кунам ҷое ки ҳаст

من چسان دل را عنانداری کنم جایی که هست

Кӯҳи тавр аз ваҳшёни домани саҳрои ту

کوه طور از وحشیان دامن صحرای تو

Гарчи натавон ёфт медонам ба ҷусту ҷӯи туро

گرچه نتوان یافت می‌دانم به جست و جو ترا

Май барам ғайрат ба ҳар кас мешавад ҷӯёии ту

می برم غیرت به هر کس می شود جویای تو

Нест мумкин барнадорад сояи худро зи хок

نیست ممکن برندارد سایه خود را ز خاک

Саркаш афтодааст аз баси қомати раънои ту

سرکش افتاده است از بس قامت رعنای تو

Ашк чун парвона мегардад ба гирд ӯ мудом

اشک چون پروانه می گردد به گرد او مدام

Дида ҳар кас ки равшани гашт аз симои ту

دیده هر کس که روشن گشت از سیمای تو

Аз тағофул мекунад хӯн дар ҷигари ойӣна ро

از تغافل می کند خون در جگر آیینه را

Кӣ ғам ушшоқ дорад ҳасан бе пурвои ту ?

کی غم عشاق دارد حسن بی پروای تو؟

Чашми оҳӯ гарчи бозигӯшу шӯх афтода аст

چشم آهو گرچه بازیگوش و شوخ افتاده است

Парда хобаст пеши наргис гуёӣ ту

پرده خواب است پیش نرگس گویای تو

Бе таъаммули нақди ҷони соиб ба поят ме фишонд

بی تأمل نقد جان صائب به پایت می فشاند

Зери пои худ агар медид истиғнои ту

زیر پای خود اگر می دید استغنای تو