эй баҳори офариниши гардаи симои ту

ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

Риштаи ҷонҳо хасу хошок аз дарёии ту

رشته جانها خس و خاشاک از دریای تو

Ҷӯии хӯн аз дида хуршед месозад равон

جوی خون از دیده خورشید می سازد روان

Чеҳраи хок аз фурӯғи лолаи ҳмрои ту

چهره خاک از فروغ لاله حمرای تو

Хок то гардани миёни об пинҳон гашта аст

خاک تا گردن میان آب پنهان گشته است

Бас ки май сӯзади дилаш аз оташи савдои ту

بس که می سوزد دلش از آتش سودای تو

Доман бетоқатонро хок натавонад гирифт

دامن بی طاقتان را خاک نتواند گرفت

Чун шарар аз санг меояд буруни ҷӯёии ту

چون شرر از سنگ می آید برون جویای تو

Гавҳари дилҳо зи гулзори ту ақд шабнамӣ аст

گوهر دلها ز گلزار تو عقد شبنمی است

Риштаи ҷонҳо раг абрӣаст аз дарёии ту

رشته جانها رگ ابری است از دریای تو

Хок шуд бедор аз хоби гарони нестӣ

خاک شد بیدار از خواب گران نیستی

Аз арақи афшонии рухсори ҷони афзои ту

از عرق افشانی رخسار جان افزای تو

Теғ агар борад ба фарқаш , ҳамчунон осӯда аст

تیغ اگر بارد به فرقش، همچنان آسوده است

Бас ки ҳайронаст соиб дар рухи зебои ту

بس که حیران است صائب در رخ زیبای تو