эй қиёмати пеши хези қомати раънои ту

ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

Фитнаи охири замони таҳи ҷуръаи саҳбои ту

فتنه آخر زمان ته جرعه صهبای تو

Нест холии як сари мӯии ту аз савдои ту

نیست خالی یک سر موی تو از سودای تو

Пеш якдигар назарбозанд сар то пои ту

پیش یکدیگر نظربازند سر تا پای تو

Дар таҳи хокистари қамарӣ ниҳон гардӣда анд

در ته خاکستر قمری نهان گردیده اند

Сарвҳо аз инфеъоли қомати раънои ту

سروها از انفعال قامت رعنای تو

Пардаҳои дидааш пероҳан Юсуф шавад

پرده های دیده اش پیراهن یوسف شود

Ҳар ки як шабро ба рӯз оварад дар савдои ту

هر که یک شب را به روز آورد در سودای تو

Маънии равшан буд дар лафзҳои длФриб

معنی روشن بود در لفظهای دلفریب

Дар таҳи зангори хати ойӣнаи симои ту

در ته زنگار خط آیینه سیمای تو

Зуд бошад ашки талхаши нақл мҳлФҳо шавад

زود باشد اشک تلخش نقل محلفها شود

Ҳар киро уфтад назар бар лаъли шкрхои ту

هر که را افتد نظر بر لعل شکرخای تو

Дар ғубори хотири маҷнӯн ҳисорӣ гашта аст

در غبار خاطر مجنون حصاری گشته است

Дидаи оҳӯи зи шарми наргиси Шаҳлои ту

دیده آهو ز شرم نرگس شهلای تو

Нозанинтар май шӯй ҳар рӯз аз рӯз дигар

نازنین تر می شوی هر روز از روز دگر

Нози чандоне ки май резади зи сар то пои ту

ناز چندانی که می ریزد ز سر تا پای تو

Баргрезонаст дар кӯии ту айёми баҳор

برگریزان است در کوی تو ایام بهار

Бас ки май резади дил аз назораи болои ту

بس که می ریزد دل از نظاره بالای تو

Зери пои сарв афтодааст чун занҷири об

زیر پای سرو افتاده است چون زنجیر آب

На фалак дар пояи миъроҷи истиғнои ту

نه فلک در پایه معراج استغنای تو

Чун ғурури хусравон аз гирд лашкар шуд зиёд

چون غرور خسروان از گرد لشکر شد زیاد

Аз ғубори хати ғурури ҳасан бе пурвои ту

از غبار خط غرور حسن بی پروای تو

Ҳайрати рӯят савобат мекунад сайёра ро

حیرت رویت ثوابت می کند سیاره را

Чун арақи дили зуд барме дорад аз симои ту ?

چون عرق دل زود برمی دارد از سیمای تو؟

Ошиқонро сахтии айёми санг роҳ нест

عاشقان را سختی ایام سنگ راه نیست

Чун шарар аз санг меояд буруни ҷӯёии ту

چون شرر از سنگ می آید برون جویای تو

намекашад дар гӯши сарв аз тавқи қамарии ҳалқа ҳо

می کشد در گوش سرو از طوق قمری حلقه ها

Дар гулистонӣ ки гардад ҷилвагар болои ту

در گلستانی که گردد جلوه گر بالای تو

намешавад соиби бисоти ҷавҳарӣ рӯй замин

می شود صائب بساط جوهری روی زمین

Гар чунин гавҳар ба соҳили афканди дарёии ту

گر چنین گوهر به ساحل افکند دریای تو