эй забони шуъла аз зинҳорёни хуии ту

ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

Шохи гули ларзони зи рашки қомати дилҷӯии ту

شاخ گل لرزان ز رشک قامت دلجوی تو

Партав рӯй ту шамъи хилвати равшандилон

پرتو روی تو شمع خلوت روشندلان

Ҷавҳари ойӣна аз занҷирёни мӯии ту

جوهر آیینه از زنجیریان موی تو

Сояи худро ки доим дар рикобаш ме равад

سایه خود را که دایم در رکابش می رود

Хона сайёд медонад Роми оҳӯии ту

خانه صیاد می داند رم آهوی تو

Панҷаи шамшодро аз шона берун карда аст

پنجه شمشاد را از شانه بیرون کرده است

Борҳои зӯри камони ҳалқаи гесуии ту

بارها زور کمان حلقه گیسوی تو

Умрҳо шуд то зи чашми эътибор афканда аст

عمرها شد تا ز چشم اعتبار افکنده است

Қибларо чун тоқи нисёни гӯшаи абрӯии ту

قبله را چون طاق نسیان گوشه ابروی تو

Гарчи наргис барнаме дорад назар аз пеши по

گرچه نرگس برنمی دارد نظر از پیش پا

Зери пой худ набинад наргиси ҷодӯии ту

زیر پای خود نبیند نرگس جادوی تو

Чун тамошое нагардад аз тамошои ту маст ?

چون تماشایی نگردد از تماشای تو مست؟

Бода гулранг месозад арақро рӯй ту

باده گلرنگ می سازد عرق را روی تو

намекунад занҷири ҷўҳрпораҳ чун девонагон

می کند زنجیر جوهرپاره چون دیوانگان

Дид то ойӣна рӯй хешро дар рӯй ту

دید تا آیینه روی خویش را در روی تو

Чун занами мижгон ба якдигар , ки хӯни мурда ро

چون زنم مژگان به یکدیگر، که خون مرده را

Аз шукри хоби адам бедор созад буии ту

از شکر خواب عدم بیدار سازد بوی تو

Ранг мебозад зи хуии оташинати офтоб

رنگ می بازد ز خوی آتشینت آفتاب

Кист соиб то далер ояд ба тўФи кӯии ту ?

کیست صائب تا دلیر آید به طوف کوی تو؟