Барнаме ояд касе бо хуии як паҳлавии ту

برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

Ҳаст як паҳлутар аз хоби ҷавонони хуии ту

هست یک پهلوتر از خواب جوانان خوی تو

Теғи ҷавҳардор бо ҷавҳари забон бозӣ кунад

تیغ جوهردار با جوهر زبان بازی کند

Беишорат нест як дами гӯшаи абрӯии ту

بی اشارت نیست یک دم گوشه ابروی تو

Тангтар аз хона чашмаст бар сайлоби ашк

تنگتر از خانه چشم است بر سیلاب اشک

Домани саҳрои имкон бар Роми оҳӯии ту

دامن صحرای امکان بر رم آهوی تو

Шабнамӣ гар ҳаст вақти субҳи гулро бар изор

شبنمی گر هست وقت صبح گل را بر عذار

Аз ҳаё тӯфон кунад ҳар дами арақ бар рӯй ту

از حیا طوفان کند هر دم عرق بر روی تو

намекунад дар атсае таслими ҷонро ҳамчуи субҳ

می کند در عطسه ای تسلیم جان را همچو صبح

Дар димоғ ҳар сбкрўҳӣ ки печади буии ту

در دماغ هر سبکروحی که پیچد بوی تو

Аз сараш афтод кулоҳи ақл дар аввали нигоҳ

از سرش افتاد کلاه عقل در اول نگاه

Ҳар ки андозад назар бар қомати дилҷӯии ту

هر که اندازد نظر بر قامت دلجوی تو

Ҳасани ъолмсўзро бепарда дидан мушкил аст

حسن عالمسوز را بی پرده دیدن مشکل است

Об шуд ойӣна то гардид рӯ бар рӯй ту

آب شد آیینه تا گردید رو بر روی تو

Нест ҳасани шӯхро аз печу тоб ӯ наҷот

نیست حسن شوخ را از پیچ و تاب او نجات

Дил чисон ояд бурун аз ҳалқаҳои мӯии ту ?

دل چسان آید برون از حلقه های موی تو؟

Мушти хоки ман кӣ ояд дар назар ҷое ки ҳаст

مشت خاک من کی آید در نظر جایی که هست

Осмон аз ғунча хусбон ҳарими кӯии ту

آسمان از غنچه خسبان حریم کوی تو

намегузорад пунба дар гӯш аз навой булбулон

می گذارد پنبه در گوش از نوای بلبلان

Ҳар ки соиб ошно гардад ба гуфт вгўии ту

هر که صائب آشنا گردد به گفت وگوی تو