Нофаи чинро гиребон пора созад мӯии ту

نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

Буии пероҳани гиреҳи бандад ба домани буии ту

بوی پیراهن گره بندد به دامن بوی تو

Гарчи аз рухсори гулгуни навбаҳори олимӣ

گرچه از رخسار گلگون نوبهار عالمی

намезанад бар синаи санги оташи зи дасти хуии ту

می زند بر سینه سنگ آتش ز دست خوی تو

То чҳо бо хӯни гарми лола ҳмро кунад

تا چها با خون گرم لاله حمرا کند

Хори бенро нофа чин мекунад оҳӯии ту

خار بن را نافه چین می کند آهوی تو

Чашми ҳайрат вом мегирад зи тавқи қамарён

چشم حیرت وام می گیرد ز طوق قمریان

Сарв дар вақти хироми қомати дилҷӯии ту

سرو در وقت خرام قامت دلجوی تو

То нафас дорад намеуфтад ба фикри бозгашт

تا نفس دارد نمی افتد به فکر بازگشت

Ҳар ки аз худ май дӯди берун ба ҷусту ҷӯии ту

هر که از خود می دود بیرون به جست و جوی تو

Зери девори хиҷолат мӯътакиф гардӣда аст

زیر دیوار خجالت معتکف گردیده است

Қиблаи ислом аз шарми хами абрӯии ту

قبله اسلام از شرم خم ابروی تو

Нақшро бар об дар оташ буд наъли сафар

نقش را بر آب در آتش بود نعل سفر

Ҳайратӣ дорам ки чун устоди хат бар рӯй ту

حیرتی دارم که چون استاد خط بر روی تو

Гар ба саҳв аз ғунчау гули болаш ва бистар кунӣ

گر به سهو از غنچه و گل بالش و بستر کنی

намешавад нилӯфарӣ аз буии гули паҳлавии ту !

می شود نیلوفری از بوی گل پهلوی تو!

Чун нагардад соиб аз кайфияти ҳасанати хароб ?

چون نگردد صائب از کیفیت حسنت خراب؟

намешавад мегаван лаби соғар з гуфт вгўии ту

می شود میگون لب ساغر ز گفت وگوی تو