Ризқи мо назора хушкӣаст аз болои сарв

رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

Вақти қамарии хуш ки бар сармӣ кашад , минои сарв

وقت قمری خوش که بر سرمی کشد، مینای سرو

Дар гулистонӣ ки шамшод ту ояд дар хиром

در گلستانی که شمشاد تو آید در خرام

Сабза хобида гардад қомати раънои сарв

سبزه خوابیده گردد قامت رعنای سرو

Тавқ қамарӣ мекунад ин ҷамъро гирдоварӣ

طوق قمری می کند این جمع را گردآوری

Варна май пошад ба як соъати зи ҳам аҷзои сарв

ورنه می پاشد به یک ساعت ز هم اجزای سرو

Аз назарбозон шавад ҳасани накӯёни дидаи вар

از نظربازان شود حسن نکویان دیده ور

Нест ғайр аз тавқи қамарии дидаи бинои сарв

نیست غیر از طوق قمری دیده بینای سرو

Тавқи қамарӣ чун хат паймона меояд ба чашм

طوق قمری چون خط پیمانه می آید به چشم

намекунад аз баси таровуши ншأаҳ аз минои сарв

می کند از بس تراوش نشأه از مینای سرو

Мардуми озодаро айни алкмолӣ лозим аст

مردم آزاده را عین الکمالی لازم است

Нили чашми захм рӯй сарв бошад пои сарв

نیل چشم زخم روی سرو باشد پای سرو

Нест дар сар дар ҳавоёни қурби неконро асар

نیست در سر در هوایان قرب نیکان را اثر

Барнаме ояд ба оби равшан аз гули пои сарв

برنمی آید به آب روشن از گل پای سرو

Тирро аз болу пар бераҳмӣ афзӯн ме шавад

تیر را از بال و پر بی رحمی افزون می شود

Аз ҳуҷуми қамарёни афзуди истиғнои сарв

از هجوم قمریان افزود استغنای سرو

Бихўдон аз ҷустуҷӯ дар васл фориғ нестанд

بیخودان از جستجو در وصل فارغ نیستند

Қамарӣ аз ҳайрати ҳамон куку занад дар пои сарв

قمری از حیرت همان کوکو زند در پای سرو

Ҷома бисёр , дорад куҳнагӣ дар остин

جامه بسیار، دارد کهنگی در آستین

Тоза бошад чори мавсими ҷомаи яктои сарв

تازه باشد چار موسم جامه یکتای سرو

Нестанд озодагони фориғи зи шасту шӯии дил

نیستند آزادگان فارغ ز شست و شوی دل

Дар канор об бошад беш соиби ҷои сарв

در کنار آب باشد بیش صائب جای سرو