Зиҳии гардуни каф бемағзӣ аз дарёии ошиқи ту

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو

Ду олами як гиребони чок аз савдои ишқи ту

دو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

зи шарм нокасе чун ашк май ғалатад ба хоку хӯн

ز شرم ناکسی چون اشک می غلطد به خاک و خون

Сари хуршеди ъолмтоби зери пои ишқи ту

سر خورشید عالمتاب زیر پای عشق تو

Дарин роҳ ба дили наздик , гумроҳӣ наме бошад

درین راه به دل نزدیک، گمراهی نمی باشد

Ки ҷои сабзаи хезади Хизр аз саҳрои ишқи ту

که جای سبزه خیزد خضر از صحرای عشق تو

зи кӯтоҳӣ хиҷолат мекашад бо он расое ҳо

ز کوتاهی خجالت می کشد با آن رسایی ها

Қабои атласи афлок бар болои ишқи ту

قبای اطلس افلاک بر بالای عشق تو

зи хуршеди қиёмати об дар чашмаш наме гардад

ز خورشید قیامت آب در چشمش نمی گردد

Диҳад ҳар кас ки чашмии об аз симои ишқи ту

دهد هر کس که چشمی آب از سیمای عشق تو

Шавад ҳар порааш мҳпораҳ эй дарёнавардон ро

شود هر پاره اش مهپاره ای دریانوردان را

Ҳар он киштӣ ки гардад ғарқаи дарёии ишқи ту

هر آن کشتی که گردد غرقه دریای عشق تو

Чу хуршеди қиёмат гарм месозад ҷаҳонӣ ро

چو خورشید قیامت گرم می سازد جهانی را

Сар ҳар кас ки грддгрм аз саҳбои ишқи ту

سر هر کس که گرددگرم از صهبای عشق تو

Ба дил дорад чу умри ҷовдон захм намойоне

به دل دارد چو عمر جاودان زخم نمایانی

Дарин ҳангомаи Хизр аз теғи истиғнои ишқи ту

درین هنگامه خضر از تیغ استغنای عشق تو

Чаҳ бошад дил , ки кард аз шухии ин сақфи муъаллақ ро

چه باشد دل، که کرد از شوخی این سقف معلق را

Мушаббаки ҳамчуи миҷмари шуълаи раънои ишқи ту

مشبک همچو مجمر شعله رعنای عشق تو

намегирад ба худ хокистараши шерозаи маҳшар

نمی گیرد به خود خاکسترش شیرازه محشر

Ба ҳар хирман ки уфтад барқ бе пурвои ишқи ту

به هر خرمن که افتد برق بی پروای عشق تو

Ба асрори ҳақиқат чун лаб Мансур шуд гуё

به اسرار حقیقت چون لب منصور شد گویا

Лаби ҷом аз май мансӯрии минои ишқи ту

لب جام از می منصوری مینای عشق تو

Фурӯғи меҳри тобони зарраро дар ваҷд май орад

فروغ مهر تابان ذره را در وجد می آرد

Вагарна кист соиб то шавад ҷӯёии ишқи ту

وگرنه کیست صائب تا شود جویای عشق تو