Надорад ихтиёр дар гушӯдани боғбони ту

ندارد اختیار در گشودن باغبان تو

Ки дарро май кушояди ҷӯши гул дар гулистони ту

که در را می گشاید جوش گل در گلستان تو

зи абрӯӣ ту дорад ҳар сари мӯи шухии мижгон

ز ابروی تو دارد هر سر مو شوخی مژگان

Пар симурғ бахшад тир бепарро камони ту

پر سیمرغ بخشد تیر بی پر را کمان تو

зи манъами косаи ҳамсояи холӣ барнаме гардад

ز منعم کاسه همسایه خالی برنمی گردد

Қадаҳи лабрези баргардади зи лаъл май чикони ту

قدح لبریز برگردد ز لعل می چکان تو

Ҷаҳд аз тавқи қамарии сарв чун тир аз камони берун

جهد از طوق قمری سرو چون تیر از کمان بیرون

Ба ҳар гулшан ки гардад ҷилвагар сарви равони ту

به هر گلشن که گردد جلوه گر سرو روان تو

Сухани чандон ки худро чун алиф борӣк ме созад

سخن چندان که خود را چون الف باریک می سازد

Ба душворӣ бурун ояд аз танги даҳони ту

به دشواری برون آید از تنگ دهان تو

намедорад ба зӯдии риштаи ҳамтоби даст аз ҳам

نمی دارد به زودی رشته همتاب دست از هم

Раги ҷонро гусастан нест аз мӯии миёни ту

رگ جان را گسستن نیست از موی میان تو

Азон аз дидани хуршед дар чашм об ме гардад

ازان از دیدن خورشید در چشم آب می گردد

Ки молидаааст рӯй зарди худ бар остони ту

که مالیده است روی زرد خود بر آستان تو

Ба бе баррагони чунон эй шохи гули мастона май хндӣ

به بی برگان چنان ای شاخ گل مستانه می خندی

Ки дар хоб баҳоронаст пиндории хазони ту

که در خواب بهاران است پنداری خزان تو

намегардад забони ҷуръати ман , варна ме гуфтам

نمی گردد زبان جرأت من، ورنه می گفتم

Ки ҷои бӯсаи пар холӣаст дар кунҷи даҳони ту !

که جای بوسه پر خالی است در کنج دهان تو!

Ту ҷавлон мекунӣ аз саркашӣ дар авҷи истиғно

تو جولان می کنی از سرکشی در اوج استغنا

Куҷо уфтад ба дасти кӯтаҳи соиби Аннани ту ?

کجا افتد به دست کوته صائب عنان تو؟