Ман он бахт аз куҷо дорам ки печем бар миёни ту

من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو

Бигардам чун хати шбрнг бар гирди даҳони ту

بگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو

Ману андеша бар гирди сргштн , мъозоллаҳ

من و اندیشه بر گرد سرگشتن، معاذالله

Ки шодии марг май гирдам чу бӯсами остони ту

که شادی مرگ می گردم چو بوسم آستان تو

Хаёли мӯшикофони србрўни новирд аз ҷое

خیال موشکافان سربرون ناورد از جایی

Магар хат оварад беруни сар аз рози даҳони ту

مگر خط آورد بیرون سر از راز دهان تو

Матоъи Юсуфӣ каз диданаш шуд чашмҳо равшан

متاع یوسفی کز دیدنش شد چشم ها روشن

Ба гирд бениёзӣ меравад дар корвони ту

به گرد بی نیازی می رود در کاروان تو

Сиррӣ дорад ба раҳи гуми кардагони водии ҳайрат

سری دارد به ره گم کردگان وادی حیرت

намеояд абаси беруни зи кунҷи лаби забони ту

نمی آید عبث بیرون ز کنج لب زبان تو

Зулоли Хизр аз гирди касодии хок май лӣсад

زلال خضر از گرد کسادی خاک می لیسد

Ки сайр аз об ҳайвон кард оламро даҳони ту

که سیر از آب حیوان کرد عالم را دهان تو

Ба зери бол булбул мешавад гул аз ҳаёи пинҳон

به زیر بال بلبل می شود گل از حیا پنهان

Дар он гулшан ки бошад чеҳра чун арғавони ту

در آن گلشن که باشد چهره چون ارغوان تو

Парешони гирди зулфам , гӯша гирӣ нест кори ман

پریشان گرد زلفم، گوشه گیری نیست کار من

Вагарнаи ҳеҷ кунҷӣ Наст чун кунҷи даҳони ту

وگرنه هیچ کنجی نست چون کنج دهان تو

Шикваи ҳасани ъолмсўзи азин афзӯн наме бошад

شکوه حسن عالمسوز ازین افزون نمی باشد

Ки дар хоб баҳоронаст доими посбони ту

که در خواب بهاران است دایم پاسبان تو

Магари худ соқӣ худ бӯдае эй шохи гули имшаб ?

مگر خود ساقی خود بوده ای ای شاخ گل امشب؟

Ки оташ мезанад дар хори мижгони арғавони ту

که آتش می زند در خار مژگان ارغوان تو

зи оғӯши лаҳад чун гули бағали вокрдаҳ май хезад

ز آغوش لحد چون گل بغل واکرده می خیزد

Ба хок ҳар ки моил мешавад сарви равони ту

به خاک هر که مایل می شود سرو روان تو

Маро ҳамчун шикори ҷиргаи доим дар миён дорад

مرا همچون شکار جرگه دایم در میان دارد

Биногвашу хату холу руху зулфу даҳони ту

بناگوش و خط و خال و رخ و زلف و دهان تو

Нафас дар синаи боди сабои мастона май рақсад

نفس در سینه باد صبا مستانه می رقصد

Ҳамоно ғунчае вокрдаҳаст аз бӯстони ту

همانا غنچه ای واکرده است از بوستان تو

Набошад ҷои ҳайратгар ниқоб аз чеҳра нашиносам

نباشد جای حیرت گر نقاب از چهره نشناسم

Ки дорад як фурӯғи ойӣнау ойӣнаи дони ту

که دارد یک فروغ آیینه و آیینه دان تو

Магар дар хилвати ойӣна танҳо ёфтӣ худро ?

مگر در خلوت آیینه تنها یافتی خود را؟

Ки аз нақши ҳаё содааст меҳри бӯсаи дони ту

که از نقش حیا ساده است مهر بوسه دان تو

Турои бас дар миёни сарвқадони ин сарафрозӣ

ترا بس در میان سروقدان این سرافرازی

Ки бошад ҳамчуи соиби булбулӣ дар бӯстони ту

که باشد همچو صائب بلبلی در بوستان تو