На хатаст ин ки дамид аз лаби ҷонпарвар ту

نه خط است این که دمید از لب جان پرور تو

Ки ба дили бурдани мо басти камари шукри ту

که به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Дили ду нимаст зи лаъли лаби ҷонпарвар ту

دل دو نیم است ز لعل لب جان پرور تو

Бозмондааст даҳони садаф аз гавҳари ту

بازمانده است دهان صدف از گوهر تو

намечакад бас ки май аз лаъл меолуд туро

می چکد بس که می از لعل می آلود ترا

Тиҳӣ аз бода ба хӯрдан нашавад соғари ту

تهی از باده به خوردن نشود ساغر تو

Пардаи шарм азон чеҳра нўхт бурдор

پرده شرم ازان چهره نوخط بردار

Чанд бошад чу зираи зери қабои ҷавҳари ту ?

چند باشد چو زره زیر قبا جوهر تو؟

Умри ҷовид ба нзоргён ме бахшад

عمر جاوید به نظارگیان می بخشد

Ҳар ки чун зулфи шабӣ рӯз кунад дар бар ту

هر که چون زلف شبی روز کند در بر تو

Май пурди чашми ҷаҳон дар талабаш чун маи ид

می پرد چشم جهان در طلبش چون مه عید

То киро чашм фитад бар камари лоғари ту

تا که را چشم فتد بر کمر لاغر تو

То ба домони қиёмати гули азу май резад

تا به دامان قیامت گل ازو می ریزد

Даст ҳар кас ки шабӣ монад ба зери сари ту

دست هر کس که شبی ماند به زیر سر تو

Гардан санг шавад нарми зи парвонаи азл

گردن سنگ شود نرم ز پروانه عزل

Сахт тар шуд зи хати сабзи дили кофари ту

سخت تر شد ز خط سبز دل کافر تو

Роҳ чун хонаи дарбаста дар ӯ натавон ёфт

راه چون خانه دربسته در او نتوان یافت

Гарчи чун оина бозаст ба олам дар ту

گرچه چون آینه بازست به عالم در تو

Лаби захми ману изҳори шикоят , ҳайҳот

لب زخم من و اظهار شکایت، هیهات

Ки гушӯдааст бағал дар ҳаваси ханҷари ту

که گشوده است بغل در هوس خنجر تو

Ин ғазали он ғазали хоҷа сенаеаст ки гуфт

این غزل آن غزل خواجه سنایی است که گفت

Ханда гарӣанд ҳамеи сӯхтагон дар бар ту

خنده گریند همی سوختگان در بر تو