Биё ки сӯхти марои ҳиҷр бе муруввати ту

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

Кабоб кард марои дарду доғи фурқати ту

کباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو

Азин зиёда таваққуф макун ки наздик аст

ازین زیاده توقف مکن که نزدیک است

Ки ҷони ман сафарӣ гардад аз иқомати ту

که جان من سفری گردد از اقامت تو

Ҳар ончӣ меравад аз дидагар з дил баравад

هر آنچه میرود از دیده گر ز دل برود

Чаро зиёдаи з даврӣ шавад муҳаббати ту ?

چرا زیاده ز دوری شود محبت تو؟

Зами суҳбати ту ман аз умр комёб шудам

زم صحبت تو من از عمر کامیاب شدم

Кунам чигуна фаромӯш , ҳақи суҳбати ту ?

کنم چگونه فراموش، حق صحبت تو؟

Расида буд ба лаби ҷони ҳҷрдидаҳи ман

رسیده بود به لب جان هجردیده من

Гирифт домани ҷонро умеди раҷъати ту

گرفت دامن جان را امید رجعت تو

Чу гиряи бодаи гиреҳ дар гулӯии шиша шуда аст

چو گریه باده گره در گلوی شیشه شده است

зи бас ки ҳаст гаулӯгири дарди фурқати ту

ز بس که هست گلوگیر درد فرقت تو

зи ҳарфи сард маломатгарон наяндешад

ز حرف سرد ملامتگران نیندیشد

Сиррӣ ки гарм шуд аз бодаи муҳаббати ту

سری که گرم شد از باده محبت تو

Дарозтар зи шаби ҳиҷр , номае бояд

درازتر ز شب هجر، نامه ای باید

Ки хома шарҳ диҳад шавқ бе ниҳояти ту

که خامه شرح دهد شوق بی نهایت تو

Ман он замон чу қалами сари з саҷда бурдорам

من آن زمان چو قلم سر ز سجده بردارم

Ки тай чу нома шавад рӯзгори фурқати ту

که طی چو نامه شود روزگار فرقت تو

Чу гӯй дар хами чавгон ҳодисот уфтад

چو گوی در خم چوگان حادثات افتد

Сиррӣ ки давр шавад аз рикоби давлати ту

سری که دور شود از رکاب دولت تو

зи ҳукми теғи қазои сар наме тавон печид

ز حکم تیغ قضا سر نمی توان پیچید

Вагарна кист ҷудоӣ кунад зи ҳазрати ту

وگرنه کیست جدایی کند ز حضرت تو

Забони зи ӯҳдаи тақрир барнаме ояд

زبان ز عهده تقریر برنمی آید

Агар хамӯш буд соиб аз шикояти ту

اگر خموش بود صائب از شکایت تو