Забон чу писта шавад сабз дар даҳан бе ту

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

Гиреҳ чу нуқта шавад риштаи сухан бе ту

گره چو نقطه شود رشته سخن بی تو

Нафаси гусаста чу тирӣ ки аз камон биҷаҳад

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد

Буруни зи хонаи дӯди шамъи анҷуман бе ту

برون ز خانه دود شمع انجمن بی تو

Садафи зи даврии гавҳар , чамани з рафтани гул

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل

Чунон ба хок баробар нашуд ки ман бе ту

چنان به خاک برابر نشد که من بی تو

Биёу сулҳи даҳ ин ҳамдамони дерин ро

بیا و صلح ده این همدمان دیرین را

Ки ҳамчуи равған ва обанд ҷону тан бе ту

که همچو روغن و آبند جان و تن بی تو

Ту то бурун шудае аз чаман , зи лолау гул

تو تا برون شده ای از چمن، ز لاله و گل

Ҳазор коса хӯн мехӯрд чаман бе ту

هزار کاسه خون می خورد چمن بی تو

Дигар чаҳ тарафи зи айём ме тавон бастан ?

دگر چه طرف ز ایام می توان بستن؟

Ки субҳ ид кунад ҷилваи кафан бе ту

که صبح عید کند جلوه کفن بی تو

Шавад зи шишаи холии хумор май афзӯн

شود ز شیشه خالی خمار می افزون

Ғубор дида фазояд зи перҳан бе ту

غبار دیده فزاید ز پیرهن بی تو

Куҷо расад ба ту пайғоми нотавонии ман ?

کجا رسد به تو پیغام ناتوانی من؟

Ки то расӣдани лаб , хӯн шавад сухан бе ту

که تا رسیدن لب، خون شود سخن بی تو

Ту рафтае ба ғарибӣ ва аз парешоне

تو رفته ای به غریبی و از پریشانی

Шудааст шоми ғарибони марои ватан бе ту

شده است شام غریبان مرا وطن بی تو

Табассуми ту буд боғи длгшои чаман

تبسم تو بود باغ دلگشای چمن

Чу ғунчаи сар ба гиребон кашад чаман бе ту

چو غنچه سر به گریبان کشد چمن بی تو

Ба рӯй гарми ту эй навбаҳори ҳасани қисм

به روی گرم تو ای نوبهار حسن قسم

Ки шуд фусурдаи дили соиб аз сухан бе ту

که شد فسرده دل صائب از سخن بی تو