Майхонае ки шавқ ту бошад мудом ӯ

میخانه ای که شوق تو باشد مدام او

Доим ба зӯр бода занад давр , ҷом ӯ

دایم به زور باده زند دور، جام او

Санги маломатӣ ки ба ҳам бишиканади туро

سنگ ملامتی که به هم بشکند ترا

Чун каъба воҷибаст ба ҷони эҳтиром ӯ

چون کعبه واجب است به جان احترام او

Тӯмори дарду доғи азизон рафта аст

طومار درد و داغ عزیزان رفته است

Ин муҳлатӣ ки умр дарозаст ном ӯ

این مهلتی که عمر درازست نام او

Раҳмаст бар касе ки шавад харҷи мурдагон

رحم است بر کسی که شود خرج مردگان

Чун ҳофизи мазори саросари калом ӯ

چون حافظ مزار سراسر کلام او

Дар ҳар сиррӣ ки ҳаст таманнои глрхӣ

در هر سری که هست تمنای گلرخی

Аз буии гул парӣ зада гардад машом ӯ

از بوی گل پری زده گردد مشام او

Дар ҳар дилӣ ки ишқ илоҳӣ кунад нузул

در هر دلی که عشق الهی کند نزول

Чун каъбаи ҷои касб ҳаво нест бом ӯ

چون کعبه جای کسب هوا نیست بام او

Соиб басаст қисмати ман хӯни дили зи ишқ

صائب بس است قسمت من خون دل ز عشق

Даст ки мерасад ба май лаъли фом ӯ ?

دست که می رسد به می لعل فام او؟