Шуд раъшаи перии пару боли талаби ту

شد رعشه پیری پر و بال طلب تو

Як ҷӯ нашуд афсурдаи зи кофури таби ту

یک جو نشد افسرده ز کافور تب تو

Ангур шавад ғӯра чу бисёр бимонад

انگور شود غوره چو بسیار بماند

Шуд ғӯраи дарин боғи зи муҳлати ънби ту

شد غوره درین باغ ز مهلت عنب تو

Перӣ ки задӣ об бар оташи дгарон ро

پیری که زدی آب بر آتش دگران را

Шуд ҳизуми хушкии паии нори ғазаби ту

شد هیزم خشکی پی نار غضب تو

Умрат шуд ва як соғари тбхоли надомат

عمرت شد و یک ساغر تبخال ندامت

Бар сар накашид аз кафи афсӯси лаби ту

بر سر نکشید از کف افسوس لب تو

Дар фикр сафар бош ки ҳар мӯии сифедӣ

در فکر سفر باش که هر موی سفیدی

Аз ғайб расӯлӣаст барои талаби ту

از غیب رسولی است برای طلب تو

Ин як ду нафасро зи сари дарди баровар

این یک دو نفس را ز سر درد برآور

Дар ғифлат агар сарф шуд авқоти шаби ту

در غفلت اگر صرف شد اوقات شب تو

Ғофил машав айёми хазон аз нафаси сард

غافل مشو ایام خزان از نفس سرد

Дар хандаи саромад чу баҳори тараби ту

در خنده سرآمد چو بهار طرب تو

Шухӣ макун эй пер ки ҳар мӯии сифедӣ

شوخی مکن ای پیر که هر موی سفیدی

Шамшер забонӣаст барои адаби ту

شمشیر زبانی است برای ادب تو

Дар ҳар чаҳ шавад сарф ба ҷузи оҳ ҳаром аст

در هر چه شود صرف به جز آه حرام است

Чун субҳи зи умри ин нафаси мунтахаби ту

چون صبح ز عمر این نفس منتخب تو

Гоҳе ба лагад , гоҳ ба паҳлуи диҳии озор

گاهی به لگد، گاه به پهلو دهی آزار

Дар марг ва ҳаётаст замин дар тъби ту

در مرگ و حیات است زمین در تعب تو

Перӣ ки з асбоб виқораст башар ро

پیری که ز اسباب وقارست بشر را

Мапаснд ки бевқр шавад аз сабаби ту

مپسند که بی وقر شود از سبب تو

Ҳар лавҳи мазории зи Фромшкдаҳи хок

هر لوح مزاری ز فرامشکده خاک

Дастӣаст буруни омадаи баҳри талаби ту

دستی است برون آمده بهر طلب تو

Соиб ба адаб бош ки гардуни зи ҳаводис

صائب به ادب باش که گردون ز حوادث

Сад дасти бароварда барои адаби ту

صد دست برآورده برای ادب تو