Булҳавас аз хати назари пӯшед зон рӯй чу моҳ

بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

Хат ба чашм бесаводон мекунад олами сиёҳ

خط به چشم بی سوادان می کند عالم سیاه

Гуфтам аз хати хорхори ишқи ман камтар шавад

گفتم از خط خارخار عشق من کمتر شود

Шуд хаташи доми тамошоӣ дигар баҳри нигоҳ

شد خطش دام تماشای دگر بهر نگاه

Аз ғубори хати яке сад гашти печу тоби зулф

از غبار خط یکی صد گشت پیچ و تاب زلف

Шуд илми ангушти зинҳории зи гирди ин сипоҳ

شد علم انگشت زنهاری ز گرد این سپاه

Васф кардам то ба моҳи он чеҳраро аз содагӣ

وصف کردم تا به ماه آن چهره را از سادگی

Аз замин то осмони мамнӯн ман гардид моҳ !

از زمین تا آسمان ممنون من گردید ماه!

Бар гувоҳони либосӣ гарчи набӯд эътимод

بر گواهان لباسی گرچه نبود اعتماد

Моҳи канъонро буд баси чоки пероҳани гувоҳ

ماه کنعان را بود بس چاک پیراهن گواه

Тан ба имдоди хасисони дрмдаҳ чун моҳи Миср

تن به امداد خسیسان درمده چون ماه مصر

КоФкннд аз қимати нозили турои дигар ба чоҳ

کافکنند از قیمت نازل ترا دیگر به چاه

Бар сбкрўҳон гаронӣ мекунад андаки ғамӣ

بر سبکروحان گرانی می کند اندک غمی

Лангар парвоз гардад дидаҳоро барги коҳ

لنگر پرواز گردد دیده ها را برگ کاه

Ҳар ки бар ҳарфам наад ангушт , резади хӯни хеш

هر که بر حرفم نهد انگشت، ریزد خون خویش

Кушта гардад мори кҷрў чун гузорад по ба роҳ

کشته گردد مار کجرو چون گذارد پا به راه

Даст бе резиши фақиронро вабол гардан аст

دست بی ریزش فقیران را وبال گردن است

Абр беборон кунад дилҳои равшанро сиёҳ

ابر بی باران کند دلهای روشن را سیاه

Дар бало бӯдан буд соиб ба аз бими бало

در بلا بودن بود صائب به از بیم بلا

Аз ҳаво гирад хамӯширо чароғи субҳгоҳ

از هوا گیرد خموشی را چراغ صبحگاه