Чун ба ёди шарм май уфтам дар аснои нигоҳ

چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

намезанад ғайрати зи мижгони теша бар пои нигоҳ

می زند غیرت ز مژگان تیشه بر پای نگاه

Таҳтаи машқи хати шбрнг ёрб чун шавад

تخته مشق خط شبرنگ یارب چون شود

Сафҳаи рӯе ки мемонад бар ӯ ҷои нигоҳ

صفحه رویی که می ماند بر او جای نگاه

Ҳасрати ҷовидро ҳайрат талофӣ ме кунад

حسرت جاوید را حیرت تلافی می کند

Барнаме ояд ба як дидани таманнои нигоҳ

برنمی آید به یک دیدن تمنای نگاه

Ҳамчуи он сарчашма каз ковуш фузунтар ме шавад

همچو آن سرچشمه کز کاوش فزونتر می شود

Беш шуд сомони ҳасан ӯ зи яғмои нигоҳ

بیش شد سامان حسن او ز یغمای نگاه

Ашки шабнами буии гулро монеъ парвоз нест

اشک شبنم بوی گل را مانع پرواز نیست

Гиряи натавонад ниҳодани банд бар пои нигоҳ

گریه نتواند نهادن بند بر پای نگاه

Ин чаҳ ҳасани олам ошӯбаст каз назора аш

این چه حسن عالم آشوب است کز نظاره اش

намекунанд аз шавқи сабқат бар ҳам аҷзои гуноҳ

می کنند از شوق سبقت بر هم اجزای گناه

Гарчи чашмашро зи бемории димоғ ноз нест

گرچه چشمش را ز بیماری دماغ ناز نیست

Бар сар кораст доими корфармои нигоҳ

بر سر کارست دایم کارفرمای نگاه

Аз нигоҳи мо ки дар боғи таҷаллӣ муҳаррам аст

از نگاه ما که در باغ تجلی محرم است

Рўмгрдон эй биҳишти олами орои нигоҳ

رومگردان ای بهشت عالم آرای نگاه

Доғаш аз чашм ғизолон мешавад носўртр

داغش از چشم غزالان می شود ناسورتر

Сар ба саҳро дод ҳар касро ки савдои нигоҳ

سر به صحرا داد هر کس را که سودای نگاه

То ба гирди гулшани рухсор ӯ гардӣда аст

تا به گرد گلشن رخسار او گردیده است

Сар чу мижгон май нуҳум ҳар лаҳза бар пои нигоҳ

سر چو مژگان می نهم هر لحظه بر پای نگاه

Шарм дар берун дар чун ҳалқа май печад ба худ

شرم در بیرون در چون حلقه می پیچد به خود

Дар ҳарими ҳасан ӯ соиби зи ғавғои нигоҳ

در حریم حسن او صائب ز غوغای نگاه

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд раҳе

این جواب آن غزل صائب که می گوید رهی

Чун парӣ аз дида ғоиб шуд дар аснои нигоҳ

چون پری از دیده غایب شد در اثنای نگاه