Дар гулистони барг айш андӯхтам бе фоида

در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

Чун гул аз ҷамъияти худ сӯхтам бе фоида

چون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

Кимиёии растгорӣ буд дар дасти тиҳӣ

کیمیای رستگاری بود در دست تهی

Ман зи ғифлати сим ва зар андӯхтам бе фоида

من ز غفلت سیم و زر اندوختم بی فایده

Гашт аз тарки адаб ҳар бе ҳаёеи комёб

گشت از ترک ادب هر بی حیایی کامیاب

Ман дарин маҳфили адаби омухтам бе фоида

من درین محفل ادب آموختم بی فایده

Гавҳари мақсӯд дар ганҷинаи дили фарш буд

گوهر مقصود در گنجینه دل فرش بود

Ман дарин дарёи нафасро сӯхтам бе фоида

من درین دریا نفس را سوختم بی فایده

Нест ҷузи таслими соҳили олами пуршӯр ро

نیست جز تسلیم ساحل عالم پرشور را

Ман дарин дарёи шинои омухтам бе фоида

من درین دریا شنا آموختم بی فایده

Сода мебоист кардани дили з ҳар нақшӣ ки ҳаст

ساده می بایست کردن دل ز هر نقشی که هست

Ман димоғ аз илми расмии сӯхтам бе фоида

من دماغ از علم رسمی سوختم بی فایده

Нест риққат дар дили сар дар ҳавоёни як шарар

نیست رقت در دل سر در هوایان یک شرر

Дар ҳузури шамъи худро сӯхтам бе фоида

در حضور شمع خود را سوختم بی فایده

Аз ҷавоҳири серумаи ман дидае бино нашуд

از جواهر سرمه من دیده ای بینا نشد

Дар раҳи кӯрон чароғ афрӯхтам бе фоида

در ره کوران چراغ افروختم بی فایده

Нест дар оҳани дилони пайванди неконро асар

نیست در آهن دلان پیوند نیکان را اثر

Сӯзани худро ба исо дӯхтам бе фоида

سوزن خود را به عیسی دوختم بی فایده

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки мегуяд ҳаким

این جواب آن غزل صائب که می گوید حکیم

Умрҳо илму адаби омухтам бе фоида

عمرها علم و ادب آموختم بی فایده