Бар дили арбоби ҳоҷати дасти худ безар манеҳ

بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

Остини хушкро бар дидаҳои тар манеҳ

آستین خشک را بر دیده های تر منه

Давлати даҳ рӯзаи дунё буд нақшӣ бар об

دولت ده روزه دنیا بود نقشی بر آب

Дил ба нақши мавҷ дар дарёӣ белангар манеҳ

دل به نقش موج در دریای بی لنگر منه

Чашм бар роҳ ту дорад аз нигини дони тоҷи зар

چشم بر راه تو دارد از نگین دان تاج زر

Дил ба зиндони садафи зинҳор чун гавҳар манеҳ

دل به زندان صدف زنهار چون گوهر منه

Бистари ороми раҳрави домани манзил буд

بستر آرام رهرو دامن منزل بود

То нагирӣ домани манзил ба болин сар манеҳ

تا نگیری دامن منزل به بالین سر منه

Ҷуз дар дил нест умеди кушод аз ҳеҷ дар

جز در دل نیست امید گشاد از هیچ در

То дар дил метавон зад даст бар ҳар дар манеҳ

تا در دل می توان زد دست بر هر در منه

То дар оташ ме тавон бӯдан , макун ёди биҳишт

تا در آتش می توان بودن، مکن یاد بهشت

Ҳаст то хӯни ҷигар , лаб бар лаб кавсар манеҳ

هست تا خون جگر، لب بر لب کوثر منه

Нақди худро нася кардан нест кори оқилон

نقد خود را نسیه کردن نیست کار عاقلان

Бар замини пеши хасисони чеҳра чун зар манеҳ

بر زمین پیش خسیسان چهره چون زر منه

То насозӣ қатраи худро дарин дарёи гуҳар

تا نسازی قطره خود را درین دریا گهر

Дасти худро чун садаф бар рӯй якдигар манеҳ

دست خود را چون صدف بر روی یکدیگر منه

Май ба рӯй тозаи рӯйони ншأаҳ дигар диҳад

می به روی تازه رویان نشأه دیگر دهد

Дар баҳорони соиб аз кафи шиша ва соғар манеҳ

در بهاران صائب از کف شیشه و ساغر منه