Магар дар боғи роҳи ҷилваи ҷононаи афтода ?

مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

Ки аз мастии зи дасти шохи гули паймонаи афтода

که از مستی ز دست شاخ گل پیمانه افتاده

зи ободии назар бар санг Тифлонаст маҷнӯн ро

ز آبادی نظر بر سنگ طفلان است مجنون را

Вагарнаи ганҷҳо дар гӯшаи вайронаи афтода

وگرنه گنجها در گوشه ویرانه افتاده

Дар он маҳфил ки май сӯзам чу шамъ аз доғи нокомӣ

در آن محفل که می سوزم چو شمع از داغ ناکامی

Мукаррари оташ аз парвона дар парвонаи афтода

مکرر آتش از پروانه در پروانه افتاده

намегардад зи ҷавлони сахтии раҳи сайлро монеъ

نمی گردد ز جولان سختی ره سیل را مانع

Абаси санги маломат дар паии девонаи афтода

عبث سنگ ملامت در پی دیوانه افتاده

Дарин дарёии гавҳари он ҳубоби сусти бунёдам

درین دریای گوهر آن حباب سست بنیادم

Ки сайлобам ба манзил аз ҳавои хонаи афтода

که سیلابم به منزل از هوای خانه افتاده

зи файзи хоксории ризқи ман бехост ме ояд

ز فیض خاکساری رزق من بی خواست می آید

Ки серобаст ҳар хиштӣ ки дар майхонаи афтода

که سیراب است هر خشتی که در میخانه افتاده

Занам бар қалби лашкар чун илми худро ба танҳоӣ

زنم بر قلب لشکر چون علم خود را به تنهایی

Ба ин бедасту поеи ҳамтеми мардонаи афтода

به این بی دست و پایی همتم مردانه افتاده

Ба чашмам об мегардад чу хуршед аз қадаҳи имшаб

به چشمم آب می گردد چو خورشید از قدح امشب

зи рухсор ки ёрб акс дар паймонаи афтода ?

ز رخسار که یارب عکس در پیمانه افتاده؟

Надорам як нафаси ором дар як ҷои зи шавқ ӯ

ندارم یک نفس آرام در یک جا ز شوق او

Сапанд бе қарори ман дар отшхонаҳи афтода

سپند بی قرار من در آتشخانه افتاده

Ба қадари ончии он ҳасан ғарибаст ошно бо дил

به قدر آنچه آن حسن غریب است آشنا با دل

Нигоҳи ошно дар чашм ӯ бегонаи афтода

نگاه آشنا در چشم او بیگانه افتاده

Набандад бар замин чун нақши соиби нолаи зорам ?

نبندد بر زمین چون نقش صائب ناله زارم؟

Ки ноқавси ман аз тоқи дили бтхонаҳи афтода

که ناقوس من از طاق دل بتخانه افتاده