Ёрб ошуфтагии зулф ба дастораши даҳ

یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

Чашм бемор бигиру дили бемораши даҳ

چشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده

То ба мо хастаи дилони беҳтари азин пардозад

تا به ما خسته دلان بهتر ازین پردازد

Дилӣ аз санги худоё ба парастораши даҳ

دلی از سنگ خدایا به پرستارش ده

Чок чун субҳ кун аз ишқи гиребонаш ро

چاک چون صبح کن از عشق گریبانش را

Сар чу хуршед ба ҳар кӯчау бозораши даҳ

سر چو خورشید به هر کوچه و بازارش ده

Аз туҳидастӣ ҳайрат задагон бе хабараст

از تهیدستی حیرت زدگان بی خبرست

Дасташ аз кори бабри роҳ ба гулзораши даҳ

دستش از کار ببر راه به گلزارش ده

Май баради саркашӣу нози зи андозаи бурун

می برد سرکشی و ناز ز اندازه برون

Ҳамчуи сарв аз гиреҳи хотири худ бориши даҳ

همچو سرو از گره خاطر خود بارش ده

Серумаи хоб азон чашми сияҳ маст башу

سرمه خواب ازان چشم سیه مست بشو

Шамъи болини зи дилу дидаи бедораши даҳ

شمع بالین ز دل و دیده بیدارش ده

То ба хунобаи кашони беҳтари азин пардозад

تا به خونابه کشان بهتر ازین پردازد

Чанде аз хӯни ҷигари соғари саршораши даҳ

چندی از خون جگر ساغر سرشارش ده

То магари бохабар аз сӯрат ҳолам гардад

تا مگر باخبر از صورت حالم گردد

Ба кафи ойӣнае аз ҳайрати дидораши даҳ

به کف آیینه ای از حیرت دیدارش ده

Он бути сангдил аз печиши мо бе хабараст

آن بت سنگدل از پیچش ما بی خبرست

Печу тобӣ ба рагу реша чу зуннораши даҳ

پیچ و تابی به رگ و ریشه چو زنارش ده

Нест аз санги дилам , варна дуо ме кардам

نیست از سنگ دلم، ورنه دعا می کردم

Каз накӯён ба худ эй ишқи сарукораши даҳ

کز نکویان به خود ای عشق سروکارش ده

Соиби ин он ғазали муршид рӯмаст ки гуфт

صائب این آن غزل مرشد روم است که گفت

эй худованди яке ёри ҷФокорши даҳ

ای خداوند یکی یار جفاکارش ده