Чаҳ шабӣ буд ки он наргиси хоби олӯда

چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

Даст дар гарданами андохти шароби олӯда

دست در گردنم انداخت شراب آلوده

Накунад толеъи номард агар кӯтоҳӣ

نکند طالع نامرد اگر کوتاهی

Май кашами парда азон рӯй ҳиҷоби олӯда

می کشم پرده ازان روی حجاب آلوده

Бош то пеши лаби оранди турои дилсӯзон

باش تا پیش لب آرند ترا دلسوزان

Макун он дасти нигорин ба кабоби олӯда

مکن آن دست نگارین به کباب آلوده

Аз шафақи чархи куҳансол ба май май ғалатад

از شفق چرخ کهنسال به می می غلطد

Ман ба мегар шудам айёми шабоби олӯда

من به می گر شدم ایام شباب آلوده

Бӯса аз ташнаи лабӣ сина гузорад бар хок

بوسه از تشنه لبی سینه گذارد بر خاک

То шуд аз хати лаби лаъли ту туроби олӯда

تا شد از خط لب لعل تو تراب آلوده

Зрдрўиӣ кашад аз қулзуми раҳмати фардо

زردرویی کشد از قلزم رحمت فردا

Доман ҳар ки нагардад ба шароби олӯда

دامن هر که نگردد به شراب آلوده

Мапаснд эй фалаки пер ки чун субҳ , шавад

مپسند ای فلک پیر که چون صبح، شود

Аз шафақи мӯии сифедам ба шароби олӯда

از شفق موی سفیدم به شراب آلوده

Ҳизуми хушк ба оташ чаҳ тавонад кардан ?

هیزم خشک به آتش چه تواند کردن؟

Ҳеҷ зоҳид нашавад аз май ноби олӯда

هیچ زاهد نشود از می ناب آلوده

Рӯзи худро натавон кард ба найранги сиёҳ

روز خود را نتوان کرد به نیرنگ سیاه

Ҳайф бошад ки шавад мӯии хизоби олӯда

حیف باشد که شود موی خضاب آلوده

Май беоб буд оташи сӯзони соиб

می بی آب بود آتش سوزان صائب

Лутф хубаст ки бошад ба итоби олӯда

لطف خوب است که باشد به عتاب آلوده