Ба ҷон расед дили равшанами зи бахти сиёҳ

به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

Кунад дарозии шаби умри шамъро кӯтоҳ

کند درازی شب عمر شمع را کوتاه

Гузашти оҳи ман аз на фалаки зи пастии қадар

گذشت آه من از نه فلک ز پستی قدر

Ки норасои толеъ буд расоеи оҳ

که نارسایی طالع بود رسایی آه

Ба ҳарфу савти саромади ҳаёти ман , ғофил

به حرف و صوت سرآمد حیات من، غافل

Ки роҳи зуд ба афсона мешавад кӯтоҳ

که راه زود به افسانه می شود کوتاه

Шуд аз сифедии мӯ беш дили сиёҳии ман

شد از سفیدی مو بیش دل سیاهی من

зи субҳ ҳашар нашуд ҷони ғофилами огоҳ

ز صبح حشر نشد جان غافلم آگاه

з нолаам ҷигари санг чун нагардад об ?

ز ناله ام جگر سنگ چون نگردد آب؟

Марои зи қимат нозил фикандаанд ба чоҳ

مرا ز قیمت نازل فکنده اند به چاه

Марост дидаи дил аз ҳтоми дунёи сайр

مراست دیده دل از حطام دنیا سیر

Ним шарор ки саркаш шавам ба мушти гиёҳ

نیم شرار که سرکش شوم به مشت گیاه

Алоқаи сари мӯе ба дил буд бисёр

علاقه سر مویی به دل بود بسیار

Басаст лангари парвози чашми як пари коҳ

بس است لنگر پرواز چشم یک پر کاه

зи зикр ҷҳр макун манъи суфиёни зоҳид

ز ذکر جهر مکن منع صوفیان زاهد

Ки ошиқанд ба бонги баланд бар аллоҳ

که عاشقند به بانگ بلند بر الله

Касе ба мартаба сарварӣ сазовораст

کسی به مرتبه سروری سزاوارست

Ки реша кун зи дил худ кунад муҳаббати ҷоҳ

که ریشه کن ز دل خود کند محبت جاه

Ду рӯзаи давлати фасли баҳор чандон нест

دو روزه دولت فصل بهار چندان نیست

Ки каҷ ба тарафи сар худ наҳй чу ғунчаи кулоҳ

که کج به طرف سر خود نهی چو غنچه کلاه

Махӯр фиреби саодати зи чархи шӯъбадаи боз

مخور فریب سعادت ز چرخ شعبده باز

Ки байзаи баҳр шикастан ниҳанд зери кулоҳ

که بیضه بهر شکستن نهند زیر کلاه

зи доғи лолаи сероб метавон дарёфт

ز داغ لاله سیراب می توان دریافت

Ки мекунад таҳи дилро шароби лаъли сиёҳ

که می کند ته دل را شراب لعل سیاه

Муҳӣти пурхатари ишқ азон васеъ тараст

محیط پرخطر عشق ازان وسیع ترست

Ки бар канор фитад муваҷҷаҳ эй азу ба шиноа

که بر کنار فتد موجه ای ازو به شناه

Зиёда шуд зи хати сабзи саргаронии ҳасан

زیاده شد ز خط سبز سرگرانی حسن

Ғурури шоҳи яке сад шавад зи гирди сипоҳ

غرور شاه یکی صد شود ز گرد سپاه

зи қатъи риштаи умед чанд тоби хурӣ ?

ز قطع رشته امید چند تاب خوری؟

Азин калофаи васвос даст кун кӯтоҳ

ازین کلافه وسواس دست کن کوتاه

Ба ман ҳарорати дӯзах чаҳ мекунад соиб ?

به من حرارت دوزخ چه می کند صائب؟

Чунин ки об маро кардааст шарми гуноҳ

چنین که آب مرا کرده است شرم گناه