зи остон ту кард он ки пои мо кӯтоҳ

ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

Ба теғ , ришта умраш кунад қазои кӯтоҳ !

به تیغ، رشته عمرش کند قضا کوتاه!

Куҷо ба домани он қибла мурод расад ?

کجا به دامن آن قبله مراد رسد؟

Ки ҳаст дасти ман аз домани дуои кӯтоҳ

که هست دست من از دامن دعا کوتاه

Дроздстии дарбони зи чӯб манъ накард

درازدستی دربان ز چوب منع نکرد

зи остонаи умед , пои мо кӯтоҳ

ز آستانه امید، پای ما کوتاه

Магар ба лутф хамӯшам кунӣ вагарна чу шамъ

مگر به لطف خموشم کنی وگرنه چو شمع

намешавад ба баридани забони марои кӯтоҳ

نمی شود به بریدن زبان مرا کوتاه

зи умри кӯтаҳи худ он қадр амон хоҳам

ز عمر کوته خود آنقدر امان خواهم

Казон ду зулф кунам дасти шонаро кӯтоҳ

کزان دو زلف کنم دست شانه را کوتاه

Набард аз дили фиръавни занг , даст кулем

نبرد از دل فرعون زنگ، دست کلیم

зи субҳдами шаб мо мешавад куҷои кӯтоҳ ?

ز صبحدم شب ما می شود کجا کوتاه؟

Ба васфи зулф , шаби ҳиҷр норасоӣ кард

به وصف زلف، شب هجر نارسایی کرد

Кунад дарозии афсонаи роҳро кӯтоҳ

کند درازی افسانه راه را کوتاه

намерасад ба гиребони офияти дастат

نمی رسد به گریبان عافیت دستت

Накарда дасти зи домони муддаои кӯтоҳ

نکرده دست ز دامان مدعا کوتاه

Тавон ба сабри хамаши ҳарзаи нолон ро

توان به صبر خمش هرزه نالان را

Ки аз мақом шавад нола даро кӯтоҳ

که از مقام شود ناله درا کوتاه

зи печу тоби дили афзуд беш тӯли амл

ز پیچ و تاب دل افزود بیش طول امل

Шавад зи тоб задан гарчи риштаҳо кӯтоҳ

شود ز تاب زدن گرچه رشته ها کوتاه

Кунад баландии даъвии бараҳнаи урати ҷаҳл

کند بلندی دعوی برهنه عورت جهل

Ки аз кашӣдан қад мешавад қабои кӯтоҳ

که از کشیدن قد می شود قبا کوتاه

зи бас ки бар дар бегонагӣ задам соиб

ز بس که بر در بیگانگی زدم صائب

Шуд аз харобаи ман пои ошнои кӯтоҳ

شد از خرابه من پای آشنا کوتاه