Дар ҷисми хоксори марои ҷони сӯхта

در جسم خاکسار مرا جان سوخته

Бошад суфоли ташнау райҳони сӯхта

باشد سفال تشنه و ریحان سوخته

Чун лола гарчи чашму чароғами баҳор ро

چون لاله گرچه چشم و چراغم بهار را

Тар мекунам ба хӯни ҷигари нони сӯхта

تر می کنم به خون جگر نان سوخته

Тухмӣ ки сӯхт сабз нагардад зи навбаҳор

تخمی که سوخت سبز نگردد ز نوبهار

Аз май чигуна тоза шавад ҷони сӯхта ?

از می چگونه تازه شود جان سوخته؟

Хезади нафаси зи синаи гармам ба ранги оҳ

خیزد نفس ز سینه گرمم به رنگ آه

Хокистараст гирди биёбони сӯхта

خاکسترست گرد بیابان سوخته

Аз марг фориғанд ҳарифони покбоз

از مرگ فارغند حریفان پاکباز

Оташ чаҳ мекунад ба Нитсаатон сӯхта ?

آتش چه می کند به نیستان سوخته؟

Аз хоки пой сӯхтагонаст серума ам

از خاک پای سوختگان است سرمه ام

Бенаии шарар буд аз ҷони сӯхта

بینایی شرر بود از جان سوخته

Чун доғ лолааст замини гири оҳи ман

چون داغ لاله است زمین گیر آه من

Аз дил ба лаб намерасад афғони сӯхта

از دل به لب نمی رسد افغان سوخته

Ҷон тоза шуд зи сина бе орзӯи маро

جان تازه شد ز سینه بی آرزو مرا

Гулзор раҳраваст биёбони сӯхта

گلزار رهروست بیابان سوخته

Соиб з хон неъмати алвони навбаҳор

صائب ز خوان نعمت الوان نوبهار

Қонеъ шудам чу лола ба як нони сӯхта

قانع شدم چو لاله به یک نان سوخته