Ҷоми сабӯҳи хӯрдаи зи хилвати баромада

جام صبوح خورده ز خلوت برآمده

Пуршӯртар зи субҳи қиёмати баромада

پرشورتر ز صبح قیامت برآمده

Дар мастӣ аз даҳони ту гуфтор бе ҳиҷоб

در مستی از دهان تو گفتار بی حجاب

Ҳурӣаст бе ниқоби зи ҷинати баромада

حوری است بی نقاب ز جنت برآمده

Чун лолае ки аз камари кӯҳи срзнд

چون لاله ای که از کمر کوه سرزند

Девонаам ба санги маломати баромада

دیوانه ام به سنگ ملامت برآمده

Дар кунҷ азлатаст агар ҳаст ваҳдатӣ

در کنج عزلت است اگر هست وحدتی

Раҳмаст бар касе ки ба суҳбати баромада

رحم است بر کسی که به صحبت برآمده

Аз силии садафи гуҳари шоҳвори мо

از سیلی صدف گهر شاهوار ما

Бо обрӯи зи қулзуми раҳмати баромада

با آبرو ز قلزم رحمت برآمده

Мо касби эътибори з ҷое накарда ем

ما کسب اعتبار ز جایی نکرده ایم

Бол эй мо ба саодати баромада

بال همای ما به سعادت برآمده

Аз гӯшмол чарх надорад шикоятӣ

از گوشمال چرخ ندارد شکایتی

Тифли ятеми мо ба машаққати баромада

طفل یتیم ما به مشقت برآمده

Бар рӯй тӯтӣон дар гуфтор баста ам

بر روی طوطیان در گفتار بسته ام

Ойӣнаам ба занги кудурати баромада

آیینه ام به زنگ کدورت برآمده

Ҳар ҷо ки булбулӣаст дарин боғу бӯстон

هر جا که بلبلی است درین باغ و بوستان

Аз нолаам зи хоби фароғати баромада

از ناله ام ز خواب فراغت برآمده

Хошоки чори муваҷҷаҳи касрат чисон шавад ?

خاشاک چار موجه کثرت چسان شود؟

Осӯдаи хотирӣ ки ба ваҳдати баромада

آسوده خاطری که به وحدت برآمده

Наълаш ба рӯй дасти сулаймон дар оташ аст

نعلش به روی دست سلیمان در آتش است

Мӯрӣ ки дар биҳишти қаноати баромада

موری که در بهشت قناعت برآمده

Ҳар хори хушк , теғ забонӣаст обдор

هر خار خشک، تیغ زبانی است آبدار

Аз гӯш ҳар ки пунбаи ғифлати баромада

از گوش هر که پنبه غفلت برآمده

Соиби зи офтоби сияҳ рӯзтар ме шавад

صائب ز آفتاب سیه روزتر می شود

Хафоаши сиратӣ ки ба зулмати баромада

خفاش سیرتی که به ظلمت برآمده