То сабзаи хат аз лаби ҷонони баромада

تا سبزه خط از لب جانان برآمده

Оҳ аз ниҳоди чашмаи ҳайвони баромада

آه از نهاد چشمه حیوان برآمده

Ишқаст нозпрўри роҳат , вагарнаи ҳасан

عشق است نازپرور راحت، وگرنه حسن

Юсуфи сифат ба меҳнати зиндони баромада

یوسف صفت به محنت زندان برآمده

Дар базми васл , доғи тиҳии чашмӣ ман аст

در بزم وصل، داغ تهی چشمی من است

Далвӣ ки холӣ аз чаҳ канъони баромада

دلوی که خالی از چه کنعان برآمده

Донад ки ман зи домани саҳро чаҳ май кашам

داند که من ز دامن صحرا چه می کشم

Бар санг , пой ҳар ки зи домони баромада

بر سنگ، پای هر که ز دامان برآمده

Он ғунчаро ки ман ба нафас боз карда ам

آن غنچه را که من به نفس باز کرده ام

Субҳи қиёматаши зи гиребони баромада

صبح قیامتش ز گریبان برآمده

Мо бе таваккулем , вагарнаи дарин чаман

ما بی توکلیم، وگرنه درین چمن

Ризқи шукуфа аз бен дандони баромада

رزق شکوفه از بن دندان برآمده

Чун сабзае ки дар қадами беди бишиканад

چون سبزه ای که در قدم بید بشکند

Мижгони ман ба хоби парешони баромада

مژگان من به خواب پریشان برآمده

Аз доғи ишқ , ҷину маликро насиб нест

از داغ عشق، جن و ملک را نصیب نیست

Ин маи зи машриқи дили инсони баромада

این مه ز مشرق دل انسان برآمده

Кӣ дарҳам аз дами хунак теғ мешавад ?

کی درهم از دم خنک تیغ می شود؟

Соиб ба срдмҳрии даврони баромада

صائب به سردمهری دوران برآمده