То кард хона аз рух ӯ равшани оина

تا کرد خانه از رخ او روشن آینه

Гирад зи офтоб ба гули равзани оина

گیرد ز آفتاب به گل روزن آینه

Ҷавҳар макун хаёл , ки аз бими ғамза аш

جوهر مکن خیال، که از بیم غمزه اش

Пӯшидааст зери қабои ҷавшани оина

پوشیده است زیر قبا جوشن آینه

Дар дидаи нзоргёни ҷамоли ту

در دیده نظارگیان جمال تو

Бенуртар зи хона бе равзани оина

بی نور تر ز خانه بی روزن آینه

Дар равшанӣ ба ҷабҳа хубон наме расад

در روشنی به جبهه خوبان نمی رسد

Гирад агар чароғи таҳи домани оина

گیرد اگر چراغ ته دامن آینه

Рафтам сиёҳи номаи азин тираи хокдон

رفتم سیاه نامه ازین تیره خاکدان

Барадам ҷило надода азин гулхани оина

بردم جلا نداده ازین گلخن آینه

Равшандилон ба ним нафас тира ме шаванд

روشندلان به نیم نفس تیره می شوند

Як шабнами фусурда ва сад хирмани оина

یک شبنم فسرده و صد خرمن آینه

Оварад чашми ман ба ҳавои хаташи ғубор

آورد چشم من به هوای خطش غبار

Ифшоанд он абир ба пероҳани оина

افشاند آن عبیر به پیراهن آینه

То ин ғазали зи хома соиб набаст нақш

تا این غزل ز خامه صائب نبست نقش

Равшан нашуд ки зеҳн кунад равшани оина

روشن نشد که ذهن کند روشن آینه