То сарви турои роҳ ба гулзори фитода

تا سرو ترا راه به گلزار فتاده

Гул гашта ба таъзими ту аз шохи пиёда

گل گشته به تعظیم تو از شاخ پیاده

Маи ҳалқаи абрӯии ту дар гӯш кашида

مه حلقه ابروی تو در گوش کشیده

Сар бар хати мишкӣни ту хуршеди ниҳода

سر بر خط مشکین تو خورشید نهاده

Дунболаи чашми ту гузаштааст зи абрӯ

دنباله چشم تو گذشته است ز ابرو

Оҳӯии ту аз сояи худ пеши фитода

آهوی تو از سایه خود پیش فتاده

Дил низ сияҳ мешавад аз гӯшаи нишинӣ

دل نیز سیه می شود از گوشه نشینی

Дар гавҳар агар сабз шавад оби ситода

در گوهر اگر سبز شود آب ستاده

Он ба ки ба гирди дил дарвеш кунад тўФ

آن به که به گرد دل درویش کند طوف

Онро ки муяссар нашавад ҳаҷи пиёда

آن را که میسر نشود حج پیاده

Ёбад зи аҷали чошнии қанди мукаррар

یابد ز اجل چاشنی قند مکرر

Дар зиндагии он кас ки бимирад ба ирода

در زندگی آن کس که بمیرد به اراده

Тақсир макун дар мадади халқ ки бошад

تقصیر مکن در مدد خلق که باشد

Болу пари тавфиқ , дилу дасти кушода

بال و پر توفیق، دل و دست گشاده

Аз хӯрдани хӯни золим хунхор шавад сайр

از خوردن خون ظالم خونخوار شود سیر

Андоза агар ҳифз тавон кард ба бода

اندازه اگر حفظ توان کرد به باده

Соиб нашуд аз тавбаи марои нафас ба фармон

صائب نشد از توبه مرا نفس به فرمان

Гӣрандагӣ саг нашавад кам ба қаллода

گیرندگی سگ نشود کم به قلاده