Аз ҳасани ту як рқъаҳ ба гулзори расида

از حسن تو یک رقعه به گلزار رسیده

Аз зулфи ту як нофа ба тотори расида

از زلف تو یک نافه به تاتار رسیده

Зон даст ки ҳасани ту фишондааст ба гулзор

زان دست که حسن تو فشانده است به گلزار

Домони пар аз гул ба хасу хори расида

دامان پر از گل به خس و خار رسیده

Аз дидани гули маст ва харобанд ҷаҳонӣ

از دیدن گل مست و خرابند جهانی

Ин ҷом ҳамоно ба лаби ёри расида

این جام همانا به لب یار رسیده

Кӯи дидаи ёқӯб ки бепарда бибинад

کو دیده یعقوب که بی پرده ببیند

Сад қофила аз Миср ба якбораи расида

صد قافله از مصر به یکباره رسیده

Шохи гул азон ҷилваи мастона ки дорад

شاخ گل ازان جلوه مستانه که دارد

Пайдост ки аз хонаи хумори расида

پیداست که از خانه خمار رسیده

Зулмаст касе хурдаи ҷонро накунад харҷ

ظلم است کسی خرده جان را نکند خرج

Имрӯз ки гул бар сари бозори расида

امروز که گل بر سر بازار رسیده

Домони насими саҳарии гиру равони шӯ

دامان نسیم سحری گیر و روان شو

Каз ғайби расӯлии аи сет ба ин кори расида

کز غیب رسولی ا ست به این کار رسیده

Кошонааш аз нақш муродаст нигорин

کاشانه اش از نقش مرادست نگارین

Чашмӣ ки ба он оинаи рухсори расида

چشمی که به آن آینه رخسار رسیده

Дигар чаҳ хаёласт ки аз сина кунад ёд

دیگر چه خیال است که از سینه کند یاد

Ҳар дил ки ба он турраи таррори расида

هر دل که به آن طره طرار رسیده

Аз кӯчаи он зулф ки солим бадар ояд ?

از کوچه آن زلف که سالم بدر آید؟

Конҷои сари хуршед ба девори расида

کآنجا سر خورشید به دیوار رسیده

Аз шӯри қиёмат будаш марҳами кофур

از شور قیامت بودش مرهم کافور

Захмӣ ки маро бар дили аФгори расида

زخمی که مرا بر دل افگار رسیده

Аз шарми буруни ой ки таслими намоям

از شرم برون آی که تسلیم نمایم

Ҷонӣ ки маро бар лаби изҳори расида

جانی که مرا بر لب اظهار رسیده

Соиб занад оташ ба ҷаҳон аз нафаси гарм

صائب زند آتش به جهان از نفس گرم

Ҳар не ки ба он лаъли шкрбори расида

هر نی که به آن لعل شکربار رسیده