Кашадгар ба сӯрати зи дили сад забона

کشد گر به صورت ز دل صد زبانه

Ба маънӣ буд нури оташи ягона

به معنی بود نور آتش یگانه

Макун рӯй дар қибла бе сидқи ният

مکن روی در قبله بی صدق نیت

Ки расво кунад тири каҷро нишона

که رسوا کند تیر کج را نشانه

Буруни ой аз ҷисми хокӣ ба ҳиммат

برون آی از جسم خاکی به همت

Ки дарё шавад танги зарф аз карона

که دریا شود تنگ ظرف از کرانه

Ба васл ҳадаф мерасад дурбинӣ

به وصل هدف می رسد دوربینی

Ки чун тир ҷустааст соф аз ду хона

که چون تیر جسته است صاف از دو خانه

Хушо раҳнавардӣ ки чун субҳи содиқ

خوشا رهنوردی که چون صبح صادق

Нафаси рост чун кард , гардад равона

نفس راست چون کرد، گردد روانه

Машав бори равшани замирон ки гардад

مشو بار روشن ضمیران که گردد

зи як тани пар аз халқи ойӣнаи хона

ز یک تن پر از خلق آیینه خانه

Ту он рӯз бархезӣ аз хоби ғифлат

تو آن روز برخیزی از خواب غفلت

Ки созанди аҳи ҷаҳонати фасона

که سازند اه جهانت فسانه

Ба дасти тиҳӣ май гушойами гиреҳ ҳо

به دست تهی می‌گشایم گره‌ها

зи кори сияҳи рӯзгорон чу шона

ز کار سیه روزگاران چو شانه

Фузуни гашти ғифлати зи мӯии сифедам

فزون گشت غفلت ز موی سفیدم

Раги хоби ман гашти ин тозӣона

رگ خواب من گشت این تازیانه

Бихоҳ ончӣ май хоҳӣ аз хоксорон

بخواه آنچه می خواهی از خاکساران

Ки хок муродаст ин остона

که خاک مرادست این آستانه

Ҳаромаст мастӣ бар он андалебӣ

حرام است مستی بر آن عندلیبی

Ки хомаш шавад дар хазон аз тарона

که خامش شود در خزان از ترانه

Чаҳ тарсоне аз марг , озодае ро

چه ترسانی از مرگ، آزاده ای را

Ки табли раҳилаш буд шодӣона

که طبل رحیلش بود شادیانه

Ки хурсанд мешуд ба фақру қаноат ?

که خرسند می شد به فقر و قناعت؟

Наме буд агар инқилоби замона

نمی بود اگر انقلاب زمانه

зи неъмати тиҳии чашм сирӣ надорад

ز نعمت تهی چشم سیری ندارد

Шавад домро ҳирси афзӯни зи дона

شود دام را حرص افزون ز دانه

Гушоишгар аз бастагии чашми дорӣ

گشایش گر از بستگی چشم داری

Манеҳ пои бурун чун дар аз остона

منه پا برون چون در از آستانه

Марв бетакаллуф ба меҳмонсарое

مرو بی تکلف به مهمانسرایی

Ки пои такаллуф буд дар миёна

که پای تکلف بود در میانه

Насӯзӣ агар хешро чун самандар

نسوزی اگر خویش را چون سمندر

Чаҳ ҳосили зи хору хаси ошиёна

چه حاصل ز خار و خس آشیانه

зи астодни оби равон сабз гардад

ز استادن آب روان سبز گردد

Мҷу чун Хизр ҳастӣ ҷовдона

مجو چون خضر هستی جاودانه

Саодат ба парвоз бастааст соиб

سعادت به پرواز بسته است صائب

Ҳумо кам зи ҷғдст дар ошиёна

هما کم ز جغدست در آشیانه