Бӯсае қимат аз он лабҳо ба сад ҷон карда Эй
بوسهای قیمت از آن لبها به صد جان کردهای
Брхўрӣ аз неъмати хӯбӣ , ки арзон карда Эй
برخوری از نعمت خوبی، که ارزان کردهای
Гирд нанишинад ба домонат ки чун сайли баҳор
گرد ننشیند به دامانت که چون سیل بهار
Шаҳрро аз ҷилваи мастона вайрон карда Эй
شهر را از جلوه مستانه ویران کردهای
намедиҳанд аз прФшонии хирмани гулро ба бод
میدهند از پرفشانی خرمن گل را به باد
Бас ки гулро хори пеш андалебон карда Эй
بس که گل را خوار پیش عندلیبان کردهای
Нури имон дар либоси куфр ҷавлон ме кунад
نور ایمان در لباس کفر جولان میکند
Дар хати ънбрФшон то рӯй пинҳон карда Эй
در خط عنبرفشان تا روی پنهان کردهای
Рӯ нагардонидае аз хату холи анбарин
رو نگردانیدهای از خط و خال عنبرین
Маснади мӯр аз кафи даст сулаймон карда Эй
مسند مور از کف دست سلیمان کردهای
То хати мишкӣн ба даври оризати саф баста аст
تا خط مشکین به دور عارضت صف بسته است
Решаи муҳкам дар назарҳо ҳамчу мижгон карда Эй
ریشه محکم در نظرها همچو مژگان کردهای
Аз кабӯдии нили чашм захм дорад пайкарат
از کبودی نیل چشم زخم دارد پیکرت
Дар сармастии магари гул дар гиребон кардае ?
در سرمستی مگر گل در گریبان کردهای؟
То ба сайр гулистон овардае бепарда рӯй
تا به سیر گلستان آوردهای بیپرده روی
Лолау гулро чароғи зер домон карда Эй
لاله و گل را چراغ زیر دامان کردهای
Пок гаштааст аз қабули нақши лавҳи сода аш
پاک گشته است از قبول نقش لوح سادهاش
Дидаи ойӣнаро аз бас ки ҳайрон карда Эй
دیده آیینه را از بس که حیران کردهای
Аз латофати дасти симинат нигорин гашта аст
از لطافت دست سیمینت نگارین گشته است
Дасти худ то шонаи зулф парешон карда Эй
دست خود تا شانه زلف پریشان کردهای
Кард агар равшани ҷаҳони обу гулро офтоб
کرد اگر روشن جهان آب و گل را آفتاب
Ту ба рӯй гарми дилҳоро чироғон карда Эй
تو به روی گرم دلها را چراغان کردهای
Даъвии хӯнро ба ашки шодӣ аз дил шаста анд
دعوی خون را به اشک شادی از دل شستهاند
Ҷилва то чун шамъ бар хок шаҳидон карда Эй
جلوه تا چون شمع بر خاک شهیدان کردهای
Гарчи райҳони хоб май орад , ту аз найранги ҳасан
گرچه ریحان خواب میآرد، تو از نیرنگ حسن
Хоби соиби талх аз он хат чу райҳон карда Эй
خواب صائب تلخ از آن خط چو ریحان کردهای