Бо либоси анбарин имрӯз ҷавлон карда Эй
با لباس عنبرین امروز جولان کردهای
Сарвро дар ҷомаи қамарӣ хиромон карда Эй
سرو را در جامه قمری خرامان کردهای
Аз дили шаби парда бар рухсори рӯзи афканда Эй
از دل شب پرده بر رخسار روز افکندهای
Шуъларо дар парниёни дӯд пинҳон карда Эй
شعله را در پرنیان دود پنهان کردهای
Чун Сикандари ташнагонро сар ба саҳро дода Эй
چون سکندر تشنگان را سر به صحرا دادهای
Абри зулматро ниқоби об ҳайвон карда Эй
ابر ظلمت را نقاب آب حیوان کردهای
Каъбаи сон бар тани либоси шбрўони пӯшида Эй
کعبهسان بر تن لباس شبروان پوشیدهای
Олимиро аз либоси сабр урён карда Эй
عالمی را از لباس صبر عریان کردهای
Дар либоси аҳли мотами ҷилва гар гардӣда Эй
در لباس اهل ماتم جلوهگر گردیدهای
Рӯзро бар ошиқони шом ғарибон карда Эй
روز را بر عاشقان شام غریبان کردهای
Дар миёни рӯзу шаби хӯн дар миёнаст аз шафақ
در میان روز و شب خون در میان است از شفق
Чун ба ҳам ин ҳардуро даст ва гиребон кардае ?
چون به هم این هردو را دست و گریبان کردهای؟
Офтоби теғи зан чун гули сипар афканда аст
آفتاب تیغزن چون گل سپر افکنده است
То ту бо теғу сипари оҳанг майдон карда Эй
تا تو با تیغ و سپر آهنگ میدان کردهای
Дар чунин рӯзӣ ки гавҳар кард оби худ сиблат
در چنین روزی که گوهر کرد آب خود سبیل
Ташнагонро манъ азон чоҳ занхдон карда Эй
تشنگان را منع ازان چاه زنخدان کردهای
Об хӯрдан аз мурувват нест дар ъошўр ва ту
آب خوردن از مروت نیست در عاشور و تو
Чашм мегаванро зи хӯни халқ мисатон карда Эй
چشم میگون را ز خون خلق مستان کردهای
Оҳ агар шоҳи шаҳидон аз ту пурсади рӯзи ҳашар
آه اگر شاه شهیدان از تو پرسد روز حشر
Ончӣ аз бедод бо мо талх комон карда Эй
آنچه از بیداد با ما تلخکامان کردهای
Соиб аз бас каз забони калаки шукри рехтӣ
صائب از بس کز زبان کلک شکر ریختی
Серумаи зори Исфаҳонро шкрстон карда Эй
سرمهزار اصفهان را شکرستان کردهای