Аз намакдони ту маҳшари гирди беруни ронда Эй
از نمکدان تو محشر گرد بیرون رانده ای
Барқи пеши хуии тундати пой дар гули монда Эй
برق پیش خوی تندت پای در گل مانده ای
Пеши абрӯяти маи нави Юсуфи зиндоне
پیش ابرویت مه نو یوسف زندانیی
Пеши рӯяти лолаи шамъи остини афшонда Эй
پیش رویت لاله شمع آستین افشانده ای
Аз маи иду шафақи захми дарунам тоза шуд
از مه عید و شفق زخم درونم تازه شد
Кас чаҳ гул чӣанд дигар аз теғ дар хӯни рондае ?
کس چه گل چیند دگر از تیغ در خون رانده ای؟
Дид то дар сарнавиштами хӯни зи чашмаш ҷӯш зад
دید تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زد
Нома то анҷом аз симои унвони хонда Эй
نامه تا انجام از سیمای عنوان خوانده ای
Машк бар носўрми имрӯз аз шамотат ме фишонд
مشک بر ناسورم امروز از شماتت می فشاند
Дар сари мастии сари зулфи турои пичондаҳ Эй
در سر مستی سر زلف ترا پیچانده ای
Хоки хур , мегуфту гирди хирмани дунони магарад
خاک خور، می گفت و گرد خرمن دونان مگرد
Хоки истиғно ба чашми ҳирсу ози афшонда Эй
خاک استغنا به چشم حرص و آز افشانده ای
Зрпрстиро бтар аз бут парастӣ гуфта аст
زرپرستی را بتر از بت پرستی گفته است
Ҳирсро чун саги зи саҳни масҷиди дили ронда Эй
حرص را چون سگ ز صحن مسجد دل رانده ای
Ҳар киро бинӣ ба дарди хештан дармонда аст
هر که را بینی به درد خویشتن درمانده است
Аз ки ҷӯяд нусхаи дармони худ дармондае ?
از که جوید نسخه درمان خود درمانده ای؟
Кист ҷузи соиб ба лавҳи хок аз аҳли сухан
کیست جز صائب به لوح خاک از اهل سخن
Гирди попуши қалам дар ломакони афшонда Эй
گرد پاپوش قلم در لامکان افشانده ای