Дар тамоми умр агар як рӯз ошиқ бӯда Эй
در تمام عمر اگر یک روز عاشق بوده ای
Аз ҳисоби зиндагии рӯзшумори осӯда Эй
از حساب زندگی روز شمار آسوده ای
Чун май гулранги хӯни ошиқон ғаммоз нест
چون می گلرنگ خون عاشقان غماز نیست
Аз ғубори хат чаро ин хок бар лаби судае ?
از غبار خط چرا این خاک بر لب سوده ای؟
Аз пушаймонӣ машав ғофил ки рӯзи бозхост
از پشیمانی مشو غافل که روز بازخواست
Барг айш туаст ҳар дастӣ ки бар ҳам суда Эй
برگ عیش توست هر دستی که بر هم سوده ای
Беқаророн нестанд осӯда дар зери замин
بی قراران نیستند آسوده در زیر زمین
Аз гронҷонитў бар рӯй замини осӯда Эй
از گرانجانیتو بر روی زمین آسوده ای
Баҳри раҳмат аз ту ҳар соъат ба рангӣ ме шавад
بحر رحمت از تو هر ساعت به رنگی می شود
Бас ки доманро ба алвони гуноҳи олӯда Эй
بس که دامن را به الوان گناه آلوده ای
То зи худ берун наме оеи сафари нокарда Эй
تا ز خود بیرون نمی آیی سفر ناکرده ای
Гар ба мижгони санглохи даҳрро паймӯда Эй
گر به مژگان سنگلاخ دهر را پیموده ای
Тарк ҳастӣ кун ки хокат мефишорад дар даҳан
ترک هستی کن که خاکت می فشارد در دهن
Ин май нософро садбор агар полуда Эй
این می ناصاف را صدبار اگر پالوده ای
Рӯ агар дар каъбаи ореи саҷда бут ме кунӣ
رو اگر در کعبه آری سجده بت می کنی
То зи зангори худии ойӣнаро назадуда Эй
تا ز زنگار خودی آیینه را نزدوده ای
Гарчи дорӣ дар миёни хирмани афлоки ҷой
گرچه داری در میان خرمن افلاک جای
Аз ғулувии ҳирс чун мӯрон камар нагушӯда Эй
از غلوی حرص چون موران کمر نگشوده ای
Пеши пои сайл афтодааст саҳрои вуҷӯд
پیش پای سیل افتاده است صحرای وجود
Ту зи ғифлат дар хтргоҳии чунин осӯда Эй
تو ز غفلت در خطرگاهی چنین آسوده ای
Ишқро дар пардаи номӯс пинҳон ме кунӣ
عشق را در پرده ناموس پنهان می کنی
Чеҳраи хуршедро соиб ба гуландӯда Эй
چهره خورشید را صائب به گل اندوده ای