Аз шароби лаъл то рухсорро афрӯхтӣ

از شراب لعل تا رخسار را افروختی

Ҳар киро буд орзӯии хом дар дили сӯхтӣ

هر که را بود آرزوی خام در دل سوختی

Дахл беандозаро ночори харҷӣ лозим аст

دخل بی اندازه را ناچار خرجی لازم است

Рӯй дил бинмо ба қадари ончӣ дил андӯхтӣ

روی دل بنما به قدر آنچه دل اندوختی

Дар дили фӯлоди ҷавҳари мӯӣ отшдидаҳ шуд

در دل فولاد جوهر موی آتشدیده شد

То зи оризи хонаи ойӣнаро афрӯхтӣ

تا ز عارض خانه آیینه را افروختی

Он ки умраш сарф шуд дар дилбарии омухтан

آن که عمرش صرف شد در دلبری آموختن

Коши дилдории ҳам аз мо андакии омухтӣ

کاش دلداری هم از ما اندکی آموختی

Бепару болии пар ва болӣаст дар роҳи талаб

بی پر و بالی پر و بالی است در راه طلب

намешавад равшани чароғат чун нафасро сӯхтӣ

می شود روشن چراغت چون نفس را سوختی

Қисмат хокаст ҳар дахлӣ ки беш аз харҷ шуд

قسمت خاک است هر دخلی که بیش از خرج شد

Ман гирифтам ҳамчуи қорун ганҷҳо андӯхтӣ

من گرفتم همچو قارون گنجها اندوختی

Як дил сангин нигарадед аз дами гарми ту нарм

یک دل سنگین نگردید از دم گرم تو نرم

Дар сухан ҳар чанд соиб беш худро сӯхтӣ

در سخن هر چند صائب بیش خود را سوختی