Дӯш бо мо саргарон будӣ чаҳ дар сар доштӣ ?

دوش با ما سرگران بودی چه در سر داشتی؟

Бода мехӯрдӣу хӯни мо ба соғар доштӣ

باده می خوردی و خون ما به ساغر داشتی

Сабзаи боғу баҳори мо забони шукр буд

سبزه باغ و بهار ما زبان شکر بود

Бар мусулмонон агар раҳмии ту кофар доштӣ

بر مسلمانان اگر رحمی تو کافر داشتی

Нест имрӯзи ин гаронии пилаи нози туро

نیست امروز این گرانی پله ناز ترا

Шер дар гаҳвора мехӯрдӣ ки лангар доштӣ

شیر در گهواره می خوردی که لنگر داشتی

Нўнёзи ноз чун хубони дигари нестӣ

نونیاز ناز چون خوبان دیگر نیستی

Доим аз шухии ту дар пероҳан ахгар доштӣ

دایم از شوخی تو در پیراهن اخگر داشتی

Моҳи рухсор ту ногардӣда дар хӯбии тамом

ماه رخسار تو ناگردیده در خوبی تمام

Ҳар тараф чун моҳи нави сад сайд лоғар доштӣ

هر طرف چون ماه نو صد صید لاغر داشتی

Ин замон бо ғайри ҳмдўшӣ , вагарнаи пеши азин

این زمان با غیر همدوشی، وگرنه پیش ازین

Теғ дар як даст ва дар як даст ханҷар доштӣ

تیغ در یک دست و در یک دست خنجر داشتی

Ҷон нисорат кард ва аз ихлос мекардӣ нисор

جان نثارت کرد و از اخلاص می کردی نثار

Соиби мискин агар сад ҷон дигар доштӣ

صائب مسکین اگر صد جان دیگر داشتی