Ёд дорад тахти шоҳони қулзуми хзрои басӣ

یاد دارد تخت شاهان قلزم خضرا بسی

Сарнигӯн гардӣда зини киштии дарин дарёи басӣ

سرنگون گردیده زین کشتی درین دریا بسی

Хокҳо дар косаи саркарда чун мавҷи сароб

خاک ها در کاسه سرکرده چون موج سراب

Раҳравони ташнаи лабро ҷилваи дунёи басӣ

رهروان تشنه لب را جلوه دنیا بسی

Тарки дунёи пеш дунёдӯстон бошад азим

ترک دنیا پیش دنیادوستان باشد عظیم

Варна дар қоф қаноат ҳаст азин анқои басӣ

ورنه در قاف قناعت هست ازین عنقا بسی

На ҳамин қоруни фурӯ рафтааст дар хоки сиёҳ

نه همین قارون فرو رفته است در خاک سیاه

Хешро гум кардаанд аз ҷустани дунёи басӣ

خویش را گم کرده اند از جستن دنیا بسی

Хоксорӣ чун сарафрозӣ намедорад завол

خاکساری چون سرافرازی نمی دارد زوال

Кӯҳҳоро пушти сар дидааст ин саҳрои басӣ

کوهها را پشت سر دیده است این صحرا بسی

Шишаи пари заҳр гардун чист дар дайри Муғон

شیشه پر زهر گردون چیست در دیر مغان

Ҳар тнки зарфӣ тиҳӣ кардааст азин минои басӣ

هر تنک ظرفی تهی کرده است ازین مینا بسی

Осмони сангдил аз гиряи мо фориғ аст

آسمان سنگدل از گریه ما فارغ است

Ёд дорад пули азин сайлоб бе парвои басӣ

یاد دارد پل ازین سیلاب بی پروا بسی

Аз ҳазорон кас ки май бинии яке соҳибдил аст

از هزاران کس که می بینی یکی صاحبدل است

Оҳӯӣ мишкӣн надорад домани саҳрои басӣ

آهوی مشکین ندارد دامن صحرا بسی

Даст бурдор аз хами он зулф чун чавгон ки кард

دست بردار از خم آن زلف چون چوگان که کرد

Сарваронро гӯии майдони соиби ин савдои басӣ

سروران را گوی میدان صائب این سودا بسی