Гарчи дар сайри биҳиштам аз гул рӯй касе

گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسی

Дӯзахӣ дар ҳар бен мӯ дорам аз хуй касе

دوزخی در هر بن مو دارم از خوی کسی

Май наад занҷир бар гардани саборо накҳаташ

می نهد زنجیر بر گردن صبا را نکهتش

ӣнқадар печидагӣ бӯдааст бо буи касе ?

اینقدر پیچیدگی بوده است با بوی کسی؟

Ман ки шукрро ба талхӣ мечашидам , ин замон

من که شکر را به تلخی می چشیدم، این زمان

намехӯрам сад косаи заҳр аз чашми ҷодӯӣ касе

می خورم صد کاسه زهر از چشم جادوی کسی

Ман ки рози офариниши мӯ ба мӯ дониста ам

من که راز آفرینش مو به مو دانسته ام

Мондаам дар кӯчаи банди ҳайрат аз мӯӣ касе

مانده ام در کوچه بند حیرت از موی کسی

Ғофилӣ аз печу тоби ошиқони шабҳои тор

غافلی از پیچ و تاب عاشقان شبهای تار

Бар раг ҷонат напечидааст гесуӣ касе

بر رگ جانت نپیچیده است گیسوی کسی

Изтироби дили марои сар дар биёбон ме диҳад

اضطراب دل مرا سر در بیابان می دهد

Муҳаррамят гар диҳад ҷоем ба паҳлавӣ касе

محرمیت گر دهد جایم به پهلوی کسی

Аз ки дорам чашми ёрӣ , бо ки гӯям ҳоли худ ?

از که دارم چشم یاری، با که گویم حال خود؟

Як тан аз аҳл мурувват нест дар кӯй касе

یک تن از اهل مروت نیست در کوی کسی

Аз шафақ чун мекунад ҳар субҳу шомии хӯни арақ ?

از شفق چون می کند هر صبح و شامی خون عرق؟

Нестгар хуршеди тобон дар такопуӣ касе

نیست گر خورشید تابان در تکاپوی کسی

Осмон то буд , дар носозгории тоқ буд

آسمان تا بود، در ناسازگاری طاق بود

Рости номади ин камони ҳаргиз ба бозуӣ касе

راست نامد این کمان هرگز به بازوی کسی

Аз шикоят гарчи сад тӯмор дар дили доштам

از شکایت گرچه صد طومار در دل داشتم

Шаст аз лавҳи дилами ойӣна рӯй касе

شست از لوح دلم آیینه روی کسی

Оташ дӯзах намегардад ба гардиши рӯзи ҳашар

آتش دوزخ نمی گردد به گردش روز حشر

Ҳар ки шуд соиби сапанди оташи хуй касе

هر که شد صائب سپند آتش خوی کسی