Сангро дар ҷазба аз дасти фалохан май кашӣ

سنگ را در جذبه از دست فلاخن می کشی

Ҷомаи хокистарӣ аз дӯши гулхан май кашӣ

جامه خاکستری از دوش گلخن می کشی

Дар назарҳо эътиборат нест чун мӯии зиёд

در نظرها اعتبارت نیست چون موی زیاد

То чу хор аз ҳар сари девори гардан май кашӣ

تا چو خار از هر سر دیوار گردن می کشی

( нағмаи афсӯс аз мурғи чаман хоҳӣ шунид

(نغمه افسوس از مرغ چمن خواهی شنید

Рахт агар бо ин гронҷонӣ ба гулшан май кашӣ )

رخت اگر با این گرانجانی به گلشن می کشی)

( шуълаи шухӣ , надорӣ дар дили миҷмари қарор

(شعله شوخی، نداری در دل مجمر قرار

Гоҳ бар бому гуҳии худро ба равзан май кашӣ )

گاه بر بام و گهی خود را به روزن می کشی)

( риштаи тобӣ аз таъаллуқ ҳаст то дар гарданат

(رشته تابی از تعلق هست تا در گردنت

Дар паии исои абаси пои ҳамчуи сӯзан май кашӣ )

در پی عیسی عبث پا همچو سوزن می کشی)

Як сар ва гардан баландаст аз ту хори ин чаман

یک سر و گردن بلندست از تو خار این چمن

Наргиси ин афтодагӣ аз чашми равшан май кашӣ

نرگس این افتادگی از چشم روشن می کشی

Сӯзи пинҳонӣ чу шамъи охир гиребонам гирифт

سوز پنهانی چو شمع آخر گریبانم گرفت

Аз гиребони срзнд аз ҳар чаҳ доман май кашӣ

از گریبان سرزند از هر چه دامن می کشی

намефишонд гирди ранг аз бол , тоўси чаман

می فشاند گرد رنگ از بال، طاوس چمن

Вақт нозук шуд агар худро ба гулшан май кашӣ

وقت نازک شد اگر خود را به گلشن می کشی

Май барии соиби зи ҳндстон ба асФоҳони сухан

می بری صائب ز هندستان به اصفاهان سخن

Гавҳари худро з бе қадре ба маъдан май кашӣ

گوهر خود را ز بی قدری به معدن می کشی