Бандагӣ кардан писандидааст бо озодагӣ

بندگی کردن پسندیده است با آزادگی

Сарвро хат амон шуд аз хазони астодгӣ

سرو را خط امان شد از خزان استادگی

Сад баҳори тозаи рӯро сарв шуд шамъи мазор

صد بهار تازه رو را سرو شد شمع مزار

намекашад аз чашмасор Хизри оби озодагӣ

می کشد از چشمه سار خضر آب آزادگی

намешавад ҳар кас ба миқдори тавозуъи сарбаланд

می شود هر کس به مقدار تواضع سربلند

Қатра ночиз гардад гавҳар аз афтодагӣ

قطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی

Содаи лавҳони баҳра вар гирданд аз нақши мурод

ساده لوحان بهره ور گردند از نقش مراد

намешавад ойӣнаи гулзор , об аз содагӣ

می شود آیینه گلزار، آب از سادگی

Ҳар чаҳ дар мизони бениш аз гаронқадрон буд

هر چه در میزان بینش از گرانقدران بود

Аз сабки санагон буд дар пилаи афтодагӣ

از سبک سنگان بود در پله افتادگی

Рад намегардад дуои поки домонон ки ашк

رد نمی گردد دعای پاک دامانان که اشک

Қурраи алъайн иҷобат шуд зи мардуми зодагӣ

قرة العین اجابت شد ز مردم زادگی

Бас ки нншстми зи по аз беқарориҳои шавқ

بس که ننشستم ز پا از بی قراری های شوق

Бар маҷнӯнро бурун оварадам аз бе ҷодагӣ

بر مجنون را برون آوردم از بی جادگی

Ман ки сад майхона мекардам ба махмурони сиблат

من که صد میخانه می کردم به مخموران سبیل

Май макам акнӯн лаби паймона аз бе бодагӣ

می مکم اکنون لب پیمانه از بی بادگی

Суҳбати равшани замирони занг аз дил май барад

صحبت روشن ضمیران زنگ از دل می برد

Об дар гавҳар нагардад сабз аз астодгӣ

آب در گوهر نگردد سبز از استادگی

Сода кун соиби дили худро з ҳар нақшӣ ки субҳ

ساده کن صائب دل خود را ز هر نقشی که صبح

намекашад хуршеди тобонро ба бар аз содагӣ

می کشد خورشید تابان را به بر از سادگی