Хор девораст чун аз ашк шуд мижгони тиҳӣ

خار دیوارست چون از اشک شد مژگان تهی

Абр беборон буд дастӣ ки шуд зи эҳсони тиҳӣ

ابر بی باران بود دستی که شد ز احسان تهی

Нест чун дар сари хирад , дастор бар сар гӯ мабош

نیست چون در سر خرد، دستار بر سر گو مباش

намешавад мустағнӣ аз сарпӯш чун шуд хон тиҳӣ

می شود مستغنی از سرپوش چون شد خوان تهی

Аз накӯён дар назари доими азизии доштам

از نکویان در نظر دایم عزیزی داشتم

Ҳаргиз аз Юсуф набӯд ин гӯшаи зиндони тиҳӣ

هرگز از یوسف نبود این گوشه زندان تهی

Гӯии сабқат ҳар ки барад аз дигарон мардаст мард

گوی سبقت هر که برد از دیگران مردست مرد

Варна ҳар золӣаст рустам , чун шавад майдони тиҳӣ

ورنه هر زالی است رستم، چون شود میدان تهی

Фикри дунё барнаме ояд ҳарисонро зи дил

فکر دنیا برنمی آید حریصان را ز دل

Нест ҳаргиз аз ҳуҷуми ҷғди ин вайрони тиҳӣ

نیست هرگز از هجوم جغد این ویران تهی

Серума овоз мегардад саводи шаҳрҳо

سرمه آواز می گردد سواد شهرها

Дар биёбони дил магар созад ҷараси зи афғони тиҳӣ

در بیابان دل مگر سازد جرس ز افغان تهی

Манзил вайрон набошад ҷои орому қарор

منزل ویران نباشد جای آرام و قرار

Дар куҳансолӣ даҳан мегардад аз дандони тиҳӣ

در کهنسالی دهن می گردد از دندان تهی

Мавсими гулро зи хоби навбаҳорони бохатм

موسم گل را ز خواب نوبهاران باختم

Баъди умрӣ май рӯми зини гулистони домони тиҳӣ

بعد عمری می روم زین گلستان دامان تهی

намеравад фикри бурун рафтани зи дили иқбол ро

می رود فکر برون رفتن ز دل اقبال را

Гар дар арбоб давлат гардад аз дарбони тиҳӣ

گر در ارباب دولت گردد از دربان تهی

намешавад аз мағзи қонеъи чашми зоҳирбин ба пӯст

می شود از مغز قانع چشم ظاهربین به پوست

Варна аз воҷиб набошад олами имкони тиҳӣ

ورنه از واجب نباشد عالم امکان تهی

Акс дар ойӣнаи тасвири побарҷо буд

عکس در آیینه تصویر پابرجا بود

Нест аз маъшӯқи ҳаргизи дидаи ҳайрони тиҳӣ

نیست از معشوق هرگز دیده حیران تهی

Кӣ хаёлоти ғариби ман ба ғурбат мефитод ?

کی خیالات غریب من به غربت می فتاد؟

Аз сухан санҷон намегардид агар Эрони тиҳӣ

از سخن سنجان نمی گردید اگر ایران تهی

Шабнами рухсори гули ашк ятемон ме шавад

شبنم رخسار گل اشک یتیمان می شود

Ҳар гулистонӣ ки гардид аз нўоснҷони тиҳӣ

هر گلستانی که گردید از نواسنجان تهی

Аз заъифони ҷӯии ҳиммат чун қавӣ афтод хасм

از ضعیفان جوی همت چون قوی افتاد خصم

Кин Нитсаатон нест аз шери сабки ҷавлони тиҳӣ

کاین نیستان نیست از شیر سبک جولان تهی

Кӯҳи тоқат барнаме ояд ба истилои ишқ

کوه طاقت برنمی آید به استیلای عشق

Баҳрро лангар куҷо месозад аз тӯфони тиҳӣ ?

بحر را لنگر کجا می سازد از طوفان تهی؟

Айши зоҳири соиб аз дил кӣ задойад занги ғам ?

عیش ظاهر صائب از دل کی زداید زنگ غم؟

Пистаро аз хӯн насозад дили лаби хандони тиҳӣ

پسته را از خون نسازد دل لب خندان تهی